“ผมไม่ได้ดื่ม! ผมพูดความจริง ไม่เชื่อคุณถามแฟนผมดู” เจียงเยี่ยร้องโวย
“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ใช่แฟนคุณ ทำนิสัยแบบนี้ เหอะๆ…ลาก่อน!” แฟนสาวเจียงเยี่ยพูดจบก็หมุนตัวไปอ้วก…ชีวิตนี้เธอไม่อยากนั่งรถของไอ้บ้านี่อีกแล้ว เกือบตาย!
ตำรวจมองเจียงเยี่ยด้วยความเห็นใจ เจียงเยี่ยพูดคับอกคับใจ “ผมพูดจริงนะ มีหมาวิ่งร้อยสามสิบจริงๆ แถมยังมีหลวงจีนรูปหนึ่งเดินตามอยู่ข้างหลัง คือ…ไม่ใช่ คุณทำสายตาแบบนี้คืออะไร?”
“คุณคิดว่าผมโง่เหรอ? หมาวิ่งร้อยสามสิบ? คุณเข้าอินเทอร์เน็ตไปดูนะว่าหมาวิ่งเร็วเท่าไร! แล้วก็หลวงจีนเดินตามข้างหลัง ทำไมคุณไม่บอกว่าเขาเหาะเลยล่ะ? อย่าพูดมั่ว มีอะไรพวกเราไปคุยกันที่โรงพักก่อน ผมสงสัยว่าสมองคุณจะมีปัญหา ไม่เหมาะจะขับรถต่อ…” ตำรวจพูด
เจียงเยี่ยทำหน้าเศร้า เขาสาบานว่าพูดความจริง! ทำไมไม่มีใครเชื่อเขาเลย
ข้ามความซวยต่อจากนี้ของเจียงเยี่ยไป ตอนนี้มีคนจะซวยครั้งใหญ่!
“พี่หวังขับรถเร็วหน่อยสิ อีกเดี๋ยวคนในหมู่บ้านตามมาจะมีปัญหา เด็กนี่ไม่เชื่องเลย ต้องยัดยาสลบไป แต่ก็คงหลับอีกไม่นานแล้ว” ผู้หญิงปากแหลมแก้มลิง เหนือคางมีไฝดำเร่งรัด
“จะเร่งอะไรนักหนา? พวกเขาทำงานกันอยู่ อีกอย่างฉันเคยไปหมู่บ้านนี้มาบ้างแล้ว คนที่มีรถมีไม่กี่บ้าน แถมยังมีหลังหนึ่งถูกไฟไหม้อีก ยังไม่ได้ปลูกใหม่ ตอนนี้เข้าเมืองไปแล้ว พวกเราขับเร็วแค่นี้ก็พอ เร็วกว่านี้เดี๋ยวจะมีปัญหาเอาง่ายๆ ไม่เห็นตำรวจเมื่อกี้เหรอ? ถ้าถูกจ
