ดหนึ่งโตเป็นไผ่หนึ่งต้นจริงๆ แต่รากไผ่ขยายไปได้ไร้ขีดจำกัด ทั้งยังให้กำเนิดไผ่ได้นับไม่ถ้วน นอกจากนี้ความเร็วในการเติบโตของต้นไผ่จะมากกว่าต้นไม้อื่น อีกเดี๋ยวนายจะรู้เองว่าอะไรเรียกว่าหนึ่งไผ่หนึ่งปีกลายเป็นป่า”
ฟางเจิ้งพลันดีใจใหญ่! เดิมทีคิดว่าเป็นไผ่ต้นเดียว ไม่มีประโยชน์อะไร ตอนนี้มาดูๆ แล้วเขาจะได้เห็นป่าไผ่เขียวขจีของภาคใต้ที่ภาคเหนือแล้ว คิดถึงวิวสวยๆ ของป่าไผ่เหล่านั้นในอินเทอร์เน็ต ฟางเจิ้งยิ้มร่าพลางพูดอย่างมีความสุข “ไม่เลวๆ…”
ฟางเจิ้งอ่านข้อมูลต่อไป
“ทั้งยังแพร่พันธุ์ผ่านการผลิดอกออกเมล็ด เมล็ดจะเรียกว่าข้าวไผ่ นำมากินได้คล้ายๆ กับหน่อไม้”
ฟางเจิ้งใจสั่น พูดขึ้น “กินได้ด้วย?”
“หน่อไม้ไผ่หนาวกินได้ ทั้งยังเต็มไปด้วยวิตามินต่างๆ ต่อต้านอนุมูลอิสระ ชะลอชรา มีประโยชน์มากมาย แน่นอนไผ่ที่โตเต็มวัยนั้น ขอแค่ฟันนายดี กระเพาะดีก็กินได้” ระบบพูดสบายๆ
ฟางเจิ้งดีใจกว่าเดิม การกินเป็นปัญหาที่เขากังวลมากที่สุดมาโดยตลอด บางทีเป็นพระอาจารย์เต๋าอาจจะสนใจคัมภีร์หรือหลักธรรมมากกว่า แต่ฟางเจิ้งเป็นคนที่คิดจะสึกจึงสนใจของกินมากกว่า แม้ข้าวผลึกจะอร่อย แต่กินทุกวันก็มีเบื่อบ้าง จะไม่กินข้าวผลึก กินอย่างอื่นรสชาติก็เหมือนกับเคี้ยวเทียน กลืนไม่ลงจริงๆ
ส่วนหน่อหลิวเฮากับแดนดิไลออนก็กินได้ช่วงหนึ่ง ผ่านช่วงนี้ไปจะไม่มีแล้ว ถ้าอยากกินผักสดก็ต้องปลูกเอง แต่จะเอาเมล็ดจากไหน? หรือจะลงเขาไปเอา? หนังหน
