สะดวก”
ฟางเจิ้งยังคงส่ายหน้า “อาตมาจะอยู่ที่นี่หนึ่งสัปดาห์ต่อจากนื้ จะไม่ไปไหน”
หลิ่วเทาจะพูดบางอย่าง แต่หัวหน้าคนงานส่งเสียงดังแว่วมาจากข้างล่าง เหมือนเรียกให้เขาไปทำอะไรสักอย่าง เห็นว่าพูดด้วยไม่ได้ จึงได้แต่ลาไปด้วยความจนปัญญา เพียงแต่กลับด่าทอในใจ ‘หลวงจีนนี่บ้าแล้ว…’
ฟางเจิ้งมองเงาแผ่นหลังหลิ่วเทาเหมือนมีความคิด จากความเร็วของพวกเขา การซ่อมมาถึงที่นี่น่าจะใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ ไม่ไหวจริงๆ หรือจะมาใหม่ตอนนั้น? ไม่อย่างนั้นยืนอยู่ทุกวันก็ไม่ใช่เรื่อง ถึงวัดเขาจะไม่ใช่เรื่องใหญ่เพราะซ่อมถนนทำให้ญาติโยมมาไม่ได้ ซ้ำยังว่างจนไม่รู้จะทำอะไรแล้วก็ตาม ทว่าก็ต้องทำความสะอาดอุโบสถ สัตว์สามตัวนั่นต้องกินข้าว นี่ก็เป็นงานเหมือนกัน…
ฟางเจิ้งคิดอะไรเหม่อๆ หลิ่วเทารู้สึกว่าสายตาข้างหลังแปลกไป หันไปมองก็เห็นฟางเจิ้งจ้องเขาพอดี พลันรู้สึกขนลุก จึงรีบลงเขาไป
เซี่ยหมิงกับเสี่ยวเหลยถาม หลิ่วเทาส่ายหน้าตรงๆ ไม่ได้พูดอะไร ก่อนไปทำงานที่ควรจะทำ
จากวันนี้ไปเหล่านายช่างซ่อมถนนต่างเห็นภาพแปลกประหลาด ทุกวันจะมีหลวงจีนหัวโล้นรูปหนึ่งยืนอยู่กลางภูเขา ยืนหนึ่งวัน ไม่รู้กำลังทำอะไร มีคนได้ยินข่าวลือกระซิบมาว่าหลวงจีนรูปนี้กำลังรอคน บ้างบอกว่ากำลังตระหนักพระธรรม แต่ก็ยังมีคนเล่าเรื่องที่ต้องพูดระหว่างฟางเจิ้งกับหลิ่วเทาต่อๆ กันไป ตอนนี้แววตาที่ทุกคนมองฟางเจิ้งกับหลิ่วเทาแปลกไป
ฟางเจิ้งไม่รู้เลยว่าพวกเขากำลังเล
