งหมื่นหยวนเว็บไซต์เก็บไป อันนี้ฉันต้องคุยกับแอดมินเว็บไซต์ก่อน ถ้าพวกเขาไม่คืน…นี่ ท่านอย่ามองฉันแบบนี้ได้ไหม? ฉันก็จนมากเหมือนกันนะ!”
ฟางเจิ้งหัวเราะแหะๆ “อาตมายังไม่ได้พูดอะไรเลย”
“ไม่ได้พูด? ยังมาพูดอีกนะว่าไม่ได้พูด? แววตาขายตัวท่านแล้วไม่รู้เหรอ?” จูหลินร้องโวย
ฟางเจิ้งเอ่ยด้วยความจำใจ “จะทำยังไงนั่นเป็นเรื่องของสีกา อาตมาไม่ยุ่ง”
“หึๆ…ฉันเห็นจากแววตาท่านมันไม่ใช่อย่างนั้นนะ ช่างเถอะ รอข่าวจากฉันเดี๋ยวนะ ถ้าเว็บไซต์ไม่ชดใช้ ฉันชดใช้ให้ตกลงไหม?” จูหลินร้องโอดครวญ “อุตส่าห์มาวัดไหว้พระขอให้ร่ำรวย ทำไมถึงกลับถังแตกแบบนี้ล่ะ! จะไม่มีอีกแล้ว! ไม่มีเด็ดขาดเลย!” จูหลินพูดพลางเดินออกไปข้างนอก
ฟางเจิ้งเปิดเนตรปัญญามองจูหลิน เห็นว่าบนหัวจูหลินปรากฏดอกบัวจางมากดอกหนึ่ง กลีบดอกบัวชี้ไปทางใต้
ฟางเจิ้งยิ้ม “ถ้าว่างก็เดินไปทางใต้หน่อยนะ อาจจะมีโชคดี”
“เหอะๆ…ฉันถังแตกแล้วยังจะโชคดีอะไรอีก บายค่ะ!” จูหลินก้าวเท้ายาวเดินไป
ฟางเจิ้งหัวเราะเบาๆ ถึงบางครั้งจูหลินจะเสียสติบ้าง แต่ต้องพูดว่าเธอมีนิสัยที่ดี
ตอนนี้เองขากางเกงฟางเจิ้งตึง ก้มหน้ามอง หมาป่าเดียวดายมองเขาอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนชี้ไปที่ท้องตน
ฟางเจิ้งมองค้อน “เจ้านี่วันๆ เอาแต่กิน กินเยอะขนาดนั้นไม่เห็นจะโตขึ้นบ้างเลย สิ้นเปลืองจริงๆ” ระหว่างพูดอยู่นี้ ฟางเจิ้งเดินไปเตรียมข้าวกลางวันแล้ว
หลิวไต้เฟินพาลูกชายผลี่เฮ่าเผิงกลับบ้าน มองลูกชายตรงหน้า
