นอกจากถอนหายใจแล้ว เธอคิดหาวิธีอื่นไม่ออกจริงๆ ตี? ด่า? ก็ทำมาแล้ว แต่ลูกคนนี้ไม่สำนึกเลย…
“เฮ้อ…” หลิวไต้เฟินส่ายหน้า กลับห้องไปนอน วันนี้เธอลาหยุดเพื่อลูกชาย พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้าไปทำงานอีก พอเจอลูกชาย เธอรู้สึกว่าเรี่ยวแรงสุดท้ายหายไปจนเกลี้ยง ไม่รู้อะไรเลย จะทำอะไรได้บ้าง แจ้งตำรวจ? เธอกลัวว่าจะเกิดผลไม่ดีกับลูกชาย จากนี้จะมีหน้าไปโรงเรียนได้ยังไง? ไปวัดก็เป็นวิธีที่ไม่มีทางเลือกเท่านั้น…
หนึ่งวันผ่านไปแบบนี้ หลี่เฮ่าเผิงก็ยังไม่พบว่าตนผิดปกติตรงไหน ความหวาดกลัวที่ถูกคนควบคุมในวัดเอกดรรชนีเริ่มหายไป ถึงยังไงก็เป็นเด็ก มีนิสัยชอบเล่น ต่อให้เกิดเรื่องใหญ่แบบนี้ก็ยังไม่คิดว่าสิ่งที่ตนทำหนักหนาเพียงใด มองว่าแค่ผ่านไปสองวัน
หลี่เฮ่าเผิงนอนอยู่บนเตียง ไม่นานก็หลับไป
วันที่สองฟ้ายังไม่สว่าง ฟางเจิ้งตื่นนอนแล้ว ครั้งนี้เขาไม่ออกไป แต่นั่งขัดสมาธิอยู่ในกุฏิ ประสานมุทราราชสีห์ในอีกครั้ง ต่อมาหลี่เฮ่าเผิงพลันลุกขึ้นนั่ง ดวงตาเบิกโตอย่างยิ่ง ร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง ‘เอาอีกแล้ว!’
จากนั้นเขาเห็นตัวเองสวมเสื้อผ้าเดินออกไปอย่างไร้การควบคุม ดูเวลาเพิ่งจะตีสี่…แต่สิ่งที่เขาตกใจคือแม่เขาตื่นนอนแล้ว เขารู้มาตลอดเวลาแม่ตื่นเช้ามาก แต่ทุกวันตื่นนอนมาจะมีอาหารเช้าใส่ในหม้อร้อนๆ กินอาหารเช้าเสร็จก็ไปเข้าเรียน แต่เขาไม่รู้เลยว่าแม่ตนตื่นกี่โมงกันแน่ บางทีเมื่อก่อนอาจจะรู้ แต่ไม่เคยใส่ใจ ทว่าวันนี้เขาเ
