นะ”
หมาป่าเดียวดายดมอยู่สักครู่ ได้กลิ่นหอมสดชื่นเล็กน้อย ที่เหลือเป็นกลิ่นซีอิ๊ว ก่อนจะมองประตูใหญ่ด้วยความระแวงแวบหนึ่ง เห็นลิงกับกระรอกยังไม่กลับมา จึงมองฟางเจิ้งด้วยความซาบซึ้งใจ จากนั้นกัดเข้าไปคำหนึ่ง
“บรู้ว…โฮ่งๆ…” ผูกงอิงเข้าปาก หมาป่าเดียวดายกัดไปสองคำ ดวงตาพลันแดงก่ำ!
แดนดิไลออนหรือก็คือส่วนใบของต้นผูกงอิง ใบนี้เป็นยาจีน กินไปจะขมมาก ขมสุดๆ! ล้างน้ำแล้วยังขม! หมาป่าเดียวดายรู้สึกเหมือนกินผักขมกองใหญ่ ถ้าไม่ใช่เพราะมีขนสีขาวปกคลุมไว้ เดาว่าหน้ามันคงเขียวแล้ว
เห็นท่าทีหมาป่าเดียวดาย ฟางเจิ้งก็หัวเราะอย่างชั่วร้าย หลอกได้สำเร็จ!
หมาป่าเดียวดายกำลังจะคายออกก็ได้ยินเสียงลิงร้องเจี๊ยกๆ มันจึงอดทนไว้ หรี่ตาลง ทำท่าทางเหมือนกินอย่างมีความสุข ในดวงตามีน้ำตาแห่งความสุข…ซ้ำยังไหลรินลงมาเรียบร้อย
พอเจ้าลิงเข้ามาก็เห็นฟางเจิ้งกับหมาป่าเดียวดายกินข้าวแล้ว ในชามหมาป่าเดียวดายยังมีใบผักที่เก็บมาใหม่อีก จึงร้อนใจโดยพลัน มันร้องเสียงแปลกๆ พลางวิ่งเข้ามาตักข้าวเอง ก่อนจ้องชามผูกงอิงเขม็ง
ฟางเจิ้งชำเลืองตามองลิงแวบหนึ่ง “กินสิ ถ้าไม่กินจะไม่เหลือแล้วนะ”
