บนี้ซะที่ไหน?
ปัง!
ประตูใหญ่ปิดลง ห้าคนหน้าประตูตะลึงค้าง
หวงเกาหลันตะคอก “ไอ้ลาหัวล้าน แก…ได้ วันนี้ฉันจะไม่ไปไหน จะขวางอยู่ตรงนี้แหละ ดูซิว่าแกจะทำยังไง!” หวงเกาหลันโกรธจริงๆ แล้ว เท่าที่เธอรู้มาในแปดหมู่บ้านสิบลี้ คนที่มาขอลูกได้กันเกือบทั้งหมด มีเพียงเธอที่ไม่ได้ ถึงไม่รู้ว่าคนอื่นพูดกันยังไง แต่เธอมักจะรู้สึกว่ามีคนคอยชี้นำอยู่เบื้องหลัง
ทว่าเธอกลับไม่รู้ เรื่องนี้เธอวัวสันหลังหวะเอง เพราะขุดเรื่องราวเมื่อปีนั้นออกมาจากก้นบึ้งความทรงจำ เกิดความหวาดผวาในใจ ไม่มีที่ระบายความโกรธ จึงมาหาฟางเจิ้งที่นี่ เพียงแต่ไม่นึกเลยว่าฟางเจิ้งจะพูดในสิ่งที่มีแค่เธอที่เข้าใจ พริบตาเดียวก็ฉีกผ้าที่บดบังความอัปยศชั้นสุดท้ายของเธอออก ทำให้อับอายจนโมโห
เหตุที่หวงเกาหลันมาก่อเรื่องไม่ใช่เพราะขอลูกไม่สำเร็จแล้ว แต่อยากรู้ว่าหลวงจีนนี่รู้มากแค่ไหนกันแน่! ยิ่งคิดยิ่งกลัว ยิ่งตระหนก ซ้ำยังเริ่มด่าทอร้ายกาจขึ้นเรื่อยๆ…
หวงเกาผิงพี่ชายคนโตของหวงเกาหลัน หวงเกาอวี่น้องชาย พี่สะใภ้ติงเชี่ยน และญาติผู้พี่เถียนเหยี่ยเห็นหวงเกาหลันมีท่าทีแบบนี้ก็งงนิดๆ ไหนคุยกันแล้วว่าจะมาข่มขู่หลวงจีน ให้เขาอธิบาย แก้ปัญญาเรื่องไม่ท้อง แต่ทำไมกลายเป็นด่ากราดไปทั่วล่ะ?
หวงเกาผิงมองต่อไปไม่ไหว ดึงหวงเกาหลันไว้ “น้องพี่ พอแล้ว อย่าด่าเลย ยืนชี้นู่นชี้นี่ด่ากราดไปทั่วแบบนี้ เธอคิดจะทำอะไรฮะ? พระพุทธองค์โกรธเข้าเธออย่าหวังจะได้มีลู
