งหน้าจอตรงหน้า “หาตัวทดลองแรกเจอแล้ว คอยดูผลดีกว่า สมิธ มานี่หน่อย ดูทีว่าคนจีนนี่อ้วนไหม”
สมิธเป็นคนผิวสี ผมหยิก ตรงคอสวมหัวกะโหลกดูไม่เหมือนแฮกเกอร์ แต่เหมือนอันธพาลข้างถนนมากกว่า
สมิธกล่าว “คนจีนนี่จนมาก นายจะเอาเขามาทำไม? ไม่มีประโยชน์อะไรเลย”
“เป็นไปได้ไง? คนจีนรวยนี่? ดูบนถนนที่ปารีสกับลอนดอนสิ คนจีนควักกระเป๋าตังออกมามีเงินเป็นฟ่อน ฉันคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะมีคนประเทศไหนที่รวยกว่าคนจีนอีก” คนอ้วนนามลูก้าพูด
“ใช่เหรอ? แต่เมื่อวานฉันเพิ่งแฮกคนไต้หวันไป นายก็รู้นี่คนไต้หวันชอบคิดว่าตัวเองรวยกว่าคนแผ่นดินใหญ่ ฉันว่าพวกเขาก็รวยจริงๆ แหละ แต่ว่า…พระเจ้า นายไม่รู้หรอกว่าฉันเจออะไร” พูดถึงคนไต้หวัน สมิธปิดหน้า พูดด้วยสีหน้าเจ็บปวด
ลูก้าถาม “นายเจออะไร?”
“เขาบอกกับฉันว่าเขามีเงินเดือนแค่สี่ร้อยดอลล่าร์สหรัฐ พระเจ้า เงินเดือนคนจีนต่ำขนาดนี้เลย? นี่ยังไม่พอสำหรับมื้อใหญ่ของพวกเราด้วยซ้ำ อีกอย่างพวกเขาต่อราคาเก่งชะมัด ดึงฉันไปคุยครึ่งชั่วโมง! นายนึกภาพออกไหม? ครึ่งชั่วโมง! ฉันมีเวลาแค่ครึ่งชั่วโมงในการแฮกคนอเมริกันหลายสิบคน! ฉันประเมินรายได้คนจีนสูงไปจริงๆ เห็นเขาน่าสงสารนะเลยให้ไปฟรีๆ” สมิธพูดหน้าเศร้า
ลูก้ามองสมิธแปลกๆ “สมิธ ฉันต้องเตือนนายไหม?”
สมิธทำหน้าฉงน
ลูก้าพูด “นายแฮกไม่เป็นมืออาชีพเลย เท่าที่ฉันรู้มานะ ไต้หวันมีเงินเยอะจริงๆ อย่างน้อยก็มากกว่างานก่อนของนาย…เงินเดือนนายอาจจะไม่พอ
