้นรถไปแล้ว หลินตงสือคำนวณข้าวของ หลัวลี่นับจำนวนคน อวี๋กว่างเจ๋อกับหลี่เสวี่ยอิงกำลังคุยกันเรื่องบท
ตอนนี้เองเหล่าเถาพลันร้องขึ้น “หลวงพี่ฟางเจิ้ง ท่านมาได้ยังไง? หรือว่าทำใจจากพวกเราไม่ได้?”
ทุกคนได้ยินดังนั้นจึงมองตามไปโดยจิตใต้สำนึก เห็นฟางเจิ้งมีหน้าตาไร้กังวลเดินมาด้วยรอยยิ้มหลุดพ้น ข้างหลังเป็นลิงเขินอายตัวหนึ่ง เดินไปทีปิดหน้าไปที
“หลวงพี่ฟางเจิ้ง มาส่งพวกเราเหรอคะ?” ผู้หญิงคนหนึ่งยิ้ม
หลี่เสวี่ยอิงกับอวี๋กว่างเจ๋อได้ยินก็มองมา หลี่เสวี่ยอิงเห็นฟางเจิ้งทำหน้าไร้กังวลจึงเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี คิดในใจว่า ‘เขาคงไม่ทำอะไรแปลกๆ หรอกนะ?’
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “อมิตาพุทธ อาตมามาขอโทษ”
“ขอโทษ?” ทุกคนมึนงง อยู่ด้วยกันมาหลายวัน ฟางเจิ้งเป็นคนยังไงทุกคนรู้ดี นี่คือหลวงจีนที่สุภาพมาก ยิ้มเจิดจรัส ดีกับทุกคน ไม่มีใครมองเขาในภาพลบเลย…
หลี่อิงเสวี่ยคิดในใจว่าแย่แล้ว! ขณะจะลุกขึ้นไปห้ามกลับเห็นฟางเจิ้งมองมา แววตาใสสะอาด ไม่มีสิ่งเจือปนใดๆ เธอมองดวงตาคู่นั้นพลางถอนหายใจ รู้แล้วว่าถ้าไม่พูดเรื่องนี้ ฟางเจิ้งจะไม่ใช่ฟางเจิ้งอีก ที่เขาให้ความรู้สึกที่สะอาดแบบนั้นก็เพราะใจเขาสะอาด ไม่มีผงทราย ถ้าไม่พูด นั่นจะเป็นความผิดในใจเขา…
ฟางเจิ้งเห็นหลี่เสวี่ยอิงไม่ขยับจึงพูดต่อ “เรื่องเมื่อหลายวันก่อนที่พวกโยมของหาย จริงๆ แล้วเป็นความผิดอาตมาเอง”
“อะไรนะ?!” หลายคนร้องด้วยความตกใจ โดยเฉพาะพวกผู้ชายร่วมชาติ มีสีหน
