อวี๋กว่างเจ๋อถอนหายใจ “หลวงพี่ฟางเจิ้ง ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงมั่นใจว่าจะหาคนมาทำให้ฉากนี้สมบูรณ์ได้แน่ แต่ว่าหลังจากดูเข้าฉาก คนแบบนี้หายากจริงๆ ถ่ายต่อไม่ได้จริงๆ หรือครับ? ฉากต่อมาไม่มีเนื้อหาอะไรแล้วจริงๆ นะครับ”
ฟางเจิ้งส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด “อาตมามีความในใจ ถ่ายต่ออย่างสงบไม่ได้ อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกเลยนะ อีกอย่างอาตมายังต้องทำนาด้วย การสวดมนต์ทุกวันต้องใช้เวลามาก ไม่มีแรงถ่ายต่อแล้วจริงๆ” ฟางเจิ้งไม่ได้พูดโกหก ข้าวผลึกต้องเติบโต จะขาดการสวดมนต์ไม่ได้ อย่างน้อยๆ หนึ่งสัปดาห์ต้องสวดหนึ่งครั้ง สวดหนึ่งครั้งไม่มีใครรู้ว่าจะนานเท่าไร เข้าสู่สภาวะนั้นแล้ว ไม่มีทางสวดแค่หนึ่งวัน
อวี๋กว่างเจ๋อเห็นฟางเจิ้งไม่อยากถ่ายจริงๆ เลยได้แต่ยิ้มแห้งๆ ขอตัวลาไป ในใจมีความเสียดายแต่ก็แอบดีใจ ดีที่ตนยังเก็บฉากนั้นไว้ได้ กระทั่งเขายังมีความคิดที่กล้าหาญกว่านั้น!
ฟางเจิ้งส่งอวี๋กว่างเจ๋อแล้วปิดประตูวัด กลับไปใต้ต้นโพธิ์ หยิบมือถือออกมาจะหาบทวิจารณ์เกี่ยวกับความถูกผิดในการฆ่าคน แต่ทุกคนบอกเหมือนกันว่าฆ่าคนผิด ทำให้ฟางเจิ้งลังเลใจนิดๆ
“ระบบ ฆ่าคนผิดจริงๆ เหรอ? ไม่ว่าสถานการณ์ไหนฆ่าคนก็ผิดไหม?” ฟางเจิ้งถาม
“ฉันตอบนายไม่ได้หรอก นายต้องเข้าใจด้วยตัวเอง ตระหนักมันออกมา นั่นจะเป็นของนาย แต่ถ้าไม่เข้าใจนั่นไม่ใช่ของนาย แต่ว่านายอย่าหาคำตอบในอินเทอร์เน็ตจะดีกว่า นักบวชทั่วไปในโลกนี้คิดว่าฆ่าคนผิดกันทั้งนั้น” ร
