งนายเยอะ”
ฟางเจิ้งมองค้อนมันไปทีหนึ่ง “นายนี่มันไร้มโนธรรม กินข้าวเสร็จลุกไม่ขึ้นทุกที ยังมีหน้ามาว่าฉันขี้เหนียวอีก! ได้ พรุ่งนี้จะลดข้าวลง”
กระรอกเข้ามาใกล้แล้วพูดอย่างน่ารัก “ความหมายฉันคือพวกเธอขี้เหนียวมาก แต่นายใจกว้างกว่า”
ฟางเจิ้งขี้เกียจจะสนใจไอ้นี้ที่ใครมีข้าวจะเป็นแม่มัน จึงมองหมาป่าเดียวดาย
หมาป่าเดียวดายทำหน้าทำหน้าเหมือนเป็นผู้ใหญ่ “ไม่น่าสนใจ กลุ่มคนโง่หักไม้มาจะให้ฉันไปเก็บ ไม่ให้อะไรเลยสักนิด ฉันไม่เก็บหรอก”
ฟางเจิ้ง “@#￥…”
หนึ่งคืนผ่านไปเงียบๆ ฟางเจิ้งฝันหวาน แต่พอลืมตาตื่น ใบหน้าพลันแดงก่ำ!
“ใครเป็นคนทำ?!” ฟางเจิ้งร้องด้วยความตกใจ!
ขณะเดียวกันบนเขา ทางด้านกองถ่ายก็มีเสียงร้องด้วยความตกใจเช่นกัน
“ใครเป็นคนทำ?!” เมื่อเปิดกล้อง คนกองทั้งหมดต่างกางเต็นท์บนเขา แต่วันนี้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นตอนเช้า!
เต็นท์ของหลี่เสวี่ยอิงใหญ่มาก ด้านในมีห้องอาบน้ำเสริม ห้องนอน ห้องแต่งตัว อีกทั้งตอนนอนกลางคืนรอบๆ จะมีคนยืนเฝ้ายาม บนเตียงยังมีผ้าโปร่งบางพิเศษคลุมไว้ ข้างนอกมองไม่เห็นคนบนเตียง
หลี่เสวี่ยอิงชินกับการวางชุดชั้นในตัวใหม่ไว้ข้างเตียงก่อนนอน เพื่อสะดวกแก่การตื่นนอนมาสวม แต่ครั้งนี้มันหายไป? หลี่เสวี่ยอิงลืมตาขึ้นกอดผ้าห่มลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ ชุดชั้นในหายไป!
แทบเป็นขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงร้องของผู้หญิงคนอื่นๆ ดังมาจากข้างนอก
ต่อมาตามด้วยเสียงเสี่ยวหลิว “คุณเสวี่ยอิง เอ่อ…คือผม…
