เดือด เมื่อขจัดรสชาติที่ไม่ดีข้างในไปแล้วจึงตักออกมา บีบน้ำข้างในทิ้ง ก่อนหยิบซีอิ๊วมาอีกถ้วย ใช้ตะเกียบคีบหน่อหลิวเฮาวางไว้ในถ้วยซีอิ๊ว คลุกแล้วใส่ปาก กลิ่นหอมสดชื่นอัดแน่นเต็มปาก!
นี่คือรสชาติหอมสดชื่นที่มีเฉพาะหน่อหลิวเฮา คู่กับความเค็มหน่อยๆ ของซีอิ๊ว เขาเหมือนได้กินรสชาติของฤดูใบไม้ผลิ! สุดท้ายตามด้วยข้าวหนึ่งคำ ฟางเจิ้งมีความสุขจนยิ้มหยีตา
แต่กระรอกนั่งอยู่บนโต๊ะ ถลึงตาโตมองฟางเจิ้ง
ลิงเหมือนกำลังขบคิด หรือว่าไอ้นี่จะอร่อยจริงๆ?
หมาป่าเดียวดายเหลือบตามองแวบหนึ่งก่อนก้มหน้ากินข้าวผลึกต่อ ในสายตามันข้าวผลึกก็พอแล้ว อย่างอื่นไม่ได้เรื่อง! กินข้าวให้เสร็จเร็วๆ แล้วแย่งข้าวต่างหากที่เป็นหลักการสำคัญ!
“มองอาตมาทำไม? กินข้าวสิ กินเสร็จพวกเราจะไปปลูกข้าวผลึกกัน ถ้าปลูกดีแล้วเก็บเกี่ยวได้นะ เหอะๆ จะให้พวกนายกินข้าวจนอิ่มไปเลย!” ฟางเจิ้งยิ้ม
พอได้ยินว่าจะทำงานเจ้าพวกนี้พลันเหี่ยวเฉา แต่พอได้ยินประโยชน์หลังจากทำงานจึงมีชีวิตชีวากลับมา
เพียงแต่ว่ากระรอกวิ่งไปหยิบหน่อหลิวเฮามาสองหน่อ เลียนแบบฟางเจิ้งโดยการจิ้มซีอิ๊วแล้วใส่ปากเคี้ยวตุ่ยๆ ดวงตาเปล่งประกาย หน่อหลิวเฮาคำ ข้าวผลึกคำ ดูมีความสุขมาก
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นก็หัวเราะ หยิบข้าวมาคำเล็กๆ ทำหน่อหลิวเฮาอีกหลายหน่อ จิ้มไปในซีอิ๊ว นำผักเล็กๆ มาห่อข้าวส่งให้กระรอก กระรอกมองฟางเจิ้งด้วยความสงสัย
ฟางเจิ้งพูด “อันนี้ต้องกินทั้งคำถึงจะหอม ลองดู”
