สวี่ยอิงเอาไป
หลี่เสวี่ยอิงงงงวย ถูกห้ามหยิบธูปเป็นสาเหตุหนึ่ง ที่สำคัญที่สุดคือผิวมือหลวงจีนนี่ดีกว่าเธออีก! พริบตานั้นเธอเหมือนกับได้พบแผ่นดินใหม่! ฉายามืองามของเธอไม่ได้มาเล่นๆ ไม่ว่าจะเป็นขนาดมือ สัดส่วนนิ้วหรือผิวพรรณเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ!
ในทุกปีเธอมีค่าใช่จ่ายการบำรุงผิวมือสูงถึงหลายล้าน! โลกต่างยอมรับว่ามือเธอสมบูรณ์แบบ อีกทั้งบริษัทประกันภัยทางฝั่งยุโรปและอเมริกายังค้ำประกันให้เธอถึงหนึ่งร้อยล้านหยวน!
มือคู่นี้คือความภูมิใจของหลี่เสวี่ยอิงมาตลอด ไม่ด้อยไปกว่าใบหน้าเลย ทว่าการแอบหนีมาครั้งนี้ดันจับพลัดจับผลูมาเจอกับหลวงจีนรูปหนึ่ง มือหลวงจีนรูปนี้สวยกว่าเธออีก! เธอพลันเกิดความรู้สึกอยากกระอักเลือด! หลวงจีนนี่จงใจมาจู่โจมเธอรึเปล่า?
แต่หลี่เสวี่ยอิงไม่ได้เอ่ยออกไป เพียงมองฟางเจิ้งด้วยความคับแค้นภายในใจ “หลวงพี่ฟางเจิ้ง ทำไมไม่ให้ฉันหยิบธูปล่ะคะ?”
“ดอกเดียวก็พอแล้ว หยิบเยอะไม่ได้มีผลมากขึ้น” ฟางเจิ้งพูดเรียบๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากได้เงิน แต่การหาเงินก็ต้องมีคุณธรรม เขาจะไม่ทำเรื่องหลอกลวงคนอื่น
“ท่านนี่จริงๆ เลย…” หลี่เสวี่ยอิงส่ายหน้า มองฟางเจิ้งด้วยสีหน้าไม่เห็นด้วย แต่ส่วนลึกในแววตากลับเต็มไปด้วยความชื่นชอบ ไม่ใช่ความรักของชายหญิง เป็นเพียงความชอบเหมือนกับได้มองสัตว์คุ้มครองที่มีเหลือน้อย
จากนั้นหลี่เสวี่ยอิงหยิบธูปไปดอกหนึ่ง เงยหน้าขึ้นก็ต้องตะลึงอีกครั้ง วัดนี้ไม่มีพระพุทธ
