์ ไม่บอกว่าจะมาปรึกษา แต่เอาชาวบ้านเอกดรรชนีมาบังหน้า ถึงยังไงก็ยังไม่เห็นวิวบนเขา เขาเลยยังไม่มั่นใจว่าจะเลือกที่นี่ไหม ถ้าไปพูดกับอีกฝ่ายตรงๆ แล้วอีกฝ่ายตอบตกลง ขืนเขาไม่ชอบวิวขึ้นมาก็คงพูดยาก
ดังนั้นเขาเลยมาก่อน ใช้อุบายเล็กน้อยเพื่อประหยัดเวลา ตกลงกับฟางเจิ้งก่อน จากนั้นค่อยไปหาผู้ใหญ่บ้าน เดาว่าคงมีโอกาสได้สูงมาก อีกอย่างในมุมมองเขา วัดเล็กแบบนี้ยังต้องพึ่งพาคนในหมู่บ้านมาไหว้พระ หลวงจีนนี่ไม่มีทางไม่ไว้หน้าผู้ใหญ่บ้าน
แต่…
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นพลันเกิดความเหยียดหยามในใจ หลอกคนอื่นได้ แต่หลอกเขา? เขารู้จักหวังโอ้วกุ้ยดี ถึงหวังโอ้วกุ้ยจะมีมันสมองที่ปราดเปรียว แต่เขาไม่มีทางทำเรื่องผิดกฎอย่างแน่นอน ภูเขาเอกดรรชนียกให้วัดเอกดรรชนีนานแล้ว เขาไม่มีทางชี้นิ้วสั่งไปทั่วแน่ ต่อให้คิดแบบนี้ก็จะติดต่อฟางเจิ้งก่อน จากนั้นค่อยตอบตกลงกับอีกฝ่าย
แต่หวังโอ้วกุ้ยไม่มา นั่นอธิบายเรื่องราวต่างๆ มากมาย
ฟางเจิ้งยิ้มน้อยๆ “ประสก อาตมาไม่เข้าใจว่าประสกพูดอะไร ถ้ามีธุระอะไรไปคุยกับผู้ใหญ่บ้านเถอะ รอจนอาตมาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วค่อยว่ากันอีกที”
“เณร เจ้าอาวาส พวกเราบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าผู้ใหญ่บ้านตกลงแล้ว ท่านแค่พยักหน้าก็สิ้นเรื่องแล้วนี่?” หลินตงสือช่วยหัวเราะ
ฟางเจิ้งยิ้มมองหลินตงสือ ผู้กำกับอวี๋รวมถึงทุกคนที่จะพูดอย่างสงบนิ่ง ไม่ได้พูดอะไร แต่มองพวกเขา พอเห็นแววตาใสสะอาดของฟางเจิ้งที่ไม่มีสิ่งเจือป
