ฟางเจิ้งชำเลืองตามองหมาป่าเดียวดายแวบหนึ่ง หยางหวามองตะกร้าเล็กที่หมาป่าคาบไว้ในปากพลางยิ้ม “ไปขุดผักป่าเหรอ?”
ฟางเจิ้งยิ้มตอบ “ใช่ ใบไม้ผลิแล้ว ผักป่าออกแล้ว เลยจะเอาไปเสริมรสชาติบ้าง”
“เอาเถอะ ท่านรอเดี๋ยว” หยางหวาเดินเข้าไปในลานบ้าน หยิบจอบเล็กขนาดเท่าแขนเล็กมาอันหนึ่ง นี่คือจอบเล็กไว้สำหรับงานละเอียด และก็เป็นเครื่องมือชั้นดีสำหรับการขุดผักป่า
มีเจ้านี่ ฟางเจิ้งพลันรู้สึกว่าลุยงานได้เต็มที่แล้ว ก่อนแยกกับหยางหวา ตรงไปยังแม่น้ำหนึ่งสาย
สองฝั่งของแม่น้ำหนึ่งสายเป็นแผ่นดินทองคำที่มีผักป่าเติบโตมากที่สุด ต้นฤดูใบไม้ร่วงทุกปีพวกชาวบ้านจะกลับมาขุดผักป่ากัน อีกทั้งในฤดูกาลนี้ปกติจะไม่มีผักป่า แค่สามเดือนหิมะเพิ่งละลาย ยังหนาวอยู่ ผักป่าเองก็ต้องหมกตัวผ่านหน้าหนาวเหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรสองฝั่งของแม่น้ำหนึ่งสายถึงอุณหภูมิสูงกว่ารอบๆ เล็กน้อย เดิมทีหน่อต้นหลิวเฮาจะออกมาให้เห็นช่วงห้าหกเดือน แต่ที่นี่แค่สามเดือนก็เริ่มโผล่หัวแล้ว นี่ถือเป็นผักป่าที่ฟางเจิ้งชอบที่สุด
ฟางเจิ้งถือจอบเดินตามหาหน่อหลิวเฮาที่เพิ่งโผล่หัวมาอย่างชำนาญก่อนจะขุดมันออกมาจากดิน เขาไม่ได้ขุดรากมาด้วย แต่เหลือระบบรากไว้ แบบนี้มันจะเติบโตใหม่ได้เร็วมาก ต้องเลี่ยงตัดราก
ฟางเจิ้งขุด หมาป่าเดียวดายคาบตะกร้าเดินตาม เพียงแต่ว่ามันจะมองบนตลอด เห็นได้ชัดว่าไม่สนใจผักป่าเขียวเป็นมันขลับชนิดนี้
กระรอกมองฟางเจิ้งขุดสักพัก
