พลันกระโดดลงมาบนพื้น ใช้กรงเล็บลวกๆ ไม่นานก็ขุดหน่อหลิวเฮาออกมาหน่อหนึ่ง ก่อนปีนขึ้นบนหัวหมาป่าเดียวดายด้วยความลำพองใจ ถือหน่อหลิวเฮาแกว่งตรงหน้าหมาป่า สุดท้ายก็โยนเข้าไปในตะกร้า เหมือนกำลังพูดว่า ‘แกมันขยะ ฉันขุดได้ แกทำได้ไหม?’
ฟางเจิ้งเห็นดังนั้นจึงยิ้ม “ในเมื่อทำงานได้ก็อย่าขี้เกียจ ขุดเสร็จเร็วจะได้กลับไปทำของอร่อยให้พวกนายกินไง”
แต่กระรอกพลันกระโดดขึ้นมาบนหัวหมาป่าเดียวดาย แลบลิ้น ทำท่าว่าฉันเหนื่อยจะตายแล้ว เหนื่อยจนขยับไม่ได้เลย
ฟางเจิ้งจิ้มพุงเล็กๆ ของกระรอก “นายมันดีแต่กินแต่ขี้เกียจ ถ้าไม่ทำงานก็ไม่ต้องกินข้าวกลางวัน”
กระรอกน้อยกระโดดขึ้นมาในฉับพลัน โบกกรงเล็บมาสื่อว่าไม่พอใจ จากนั้นกระโดดลงไปด้วยความไม่ยินยอม ก้นอ้วนกลมตื่นตัว ขุดทางนั้นที ทางนี้ที กลายเป็นจับกังของฟางเจิ้งไป
คนกับกระรอกขุดผักป่ากัน ไม่นานหมาป่าเดียวดายก็ทนไม่ไหว เดิมตามตูดอย่างนี้มันทุกข์ใจนัก เกิดความทะเยอทะยานขึ้น วางตะกร้าลง อาศัยจังหวะที่ฟางเจิ้งไม่สนใจวิ่งเข้าไปกระโดดโลดเต้นในพุ่มหญ้า ไม่รู้เป็นบ้าอะไรอยู่
ฟางเจิ้งขี้เกียจจะสนใจไอ้หมาป่าปัญญาอ่อนตัวนี้ ตั้งแต่เจอมันมา ในที่สุดฟางเจิ้งก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหมาพันธุ์ฮัสกี้ถึงเหมือนหมาป่า พวกมันเป็นหมาติ๊งต๊องเหมือนกัน ขี้เกียจดีแต่กิน แถมยังเจ้าเล่ห์…
ฟางเจิ้งขุดต่อ กระรอกลงมา มองฟางเจิ้งด้วยดวงตาโตแวววาว ความหมายคือ ‘ฉันไปเล่นเดี๋ยวเดียวได้ไหม? เจ้านั
