่นยังไปเล่นได้เลย…’
ฟางเจิ้งตอบ “นายอยากไปเล่นก็ไป แต่ว่ามื้อกลางวัน…”
กระรอกหมุนตัวกลับขุดต่อทันที!
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นจึงหัวเราะ เจ้าพวกนี้เป็นพวกเห็นแก่กินจริงๆ!
สองคนกำลังขุด ทันใดนั้นได้ยินเสียงหมาป่าเห่ามาจากข้างหลัง ตามด้วยเสียงการเคลื่อนไหวแปลกๆ แกรกกราก ฟางเจิ้งหันไปมอง เห็นลิงตัวใหญ่ถือตะกร้าวิ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง หมาป่าเดียวดายเห่าไล่ตามมา ใช้ปากแย่งตะกร้าคืนมา แต่ผักป่ากระจายเต็มพื้น
ส่วนลิงนั่นปีนขึ้นต้นไม้ นั่งยองบนต้น แกว่งหมัดไปมา “ไอ้หมาบ้า แน่จริงก็ขึ้นมาสิ พวกเราประลองกันสามร้อยกระบวนท่าแล้ว ปู่จะให้แกสามกระบวนท่า จะอัดให้พ่อแม่จำแกไม่ได้เลย!”
ฟางเจิ้งได้ยินเสียงนี้ ทำไมถึงคุ้นกับน้ำเสียงจัง? พอตั้งใจมองก็คุ้นตาจริงๆ!
ฟางเจิ้งยังไม่ทันเข้าไป หมาป่าเดียวดายไม่ทนแล้ว มันไม่เข้าใจว่าเจ้าลิงกำลังพูดอะไร แต่ลิงนี่อาศัยจังหวะที่มันไม่ทันระวังขโมยตะกร้าที่มันเฝ้าไว้ไป? แบบนี้ได้ที่ไหนกัน? แอบไปเล่นได้ก็ถือว่าเมตตาแค่ไหนแล้ว ของหายอีกจะได้กินข้าวเย็นไหม? ดังนั้นหมาป่าเดียวดายจึงเห่าไม่หยุด กระโดดไปๆ มาๆ อยากจะกลายเป็นบั้งไฟวี๊ดปังพุ่งขึ้นต้นไม้ไปกัดเจ้าลิงนี่ให้พิการใจจะขาด
เจ้าสองตัวนี้หนึ่งอยู่บนต้นไม้ อีกหนึ่งอยู่บนพื้น ขณะเดียวกับที่ด่ากันเสียงกัน หนึ่งกระโดดโลดเต้น อีกหนึ่งแกว่งหมัดไปมา สุดท้ายเจ้าลิงปิ๊งความคิด หักกิ่งไม้มา พอหมาป่าเดียวดายกระโดด มันก็ฟาดเข้าไปทีห
