นึ่ง ป้าบ!
เอ๋งๆๆ…
บนหน้าหมาป่าเดียวดายมีรอยเพิ่มมาเส้นหนึ่ง มันเจ็บจนนั่งกับพื้น ใช้กรงเล็บเกาเบาๆ
เจ้าลิงเห็นดังนั้นจึงหัวเราะเสียงดัง ปรบมือรัวๆ ซ้ำกระโดดตามบนต้นไม้ ตอนนี้เอง…
ปึง!
เสียงดังขึ้น ต้นไม้ใหญ่ขยับไหว เจ้าลิงที่กำลังลำพองใจยืนไม่มั่งคง หัวดิ่งลงมา!
เจ้าลิงหมุนติ้วกลางอากาศพลางว่าไปยกใหญ่ “ใครวะ?!”
ทว่าหัวหมาป่าใหญ่ปรากฏตรงหน้ามัน แสยะปากเผยคมเขี้ยวแหลม ยิ้มอย่างชั่วร้าย ราวกับกำลังพูดว่า ‘ไอ้ลิงเวร กระโดดอีกสิ! มาอยู่ในมือฉันเมื่อไรล่ะก็ หึๆ…’
เจ้าลิงตกใจหมุนตัววิ่งหนีไป แต่รู้สึกเจ็บก้นจึงว่าด้วยความโมโห “ใครอีกวะ?”
เจ้าลิงหันไปมอง เห็นหลวงจีนขาวสะอาดรูปหนึ่งใช้มือจับหางมันไว้ ไม่ให้มันหนีไป
“เจ้าลิงหัวขโมย ตามมาจากวัดเมฆาขาวถึงวัดเอกดรรชนีเลยเหรอ วันนี้อยู่ในมืออาตมาแล้ว บอกมาว่านายจะเอายังไง จะทำต้มน้ำแดงดีไหม เลือกมาอย่างหนึ่ง” ฟางเจิ้งขู่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ส่วนลิงนี่จะใช่ตัวนั้นที่มาจากวัดเมฆาขาวไหมเขาไม่แน่ใจ ตอนนั้นกลางวันเห็นเพียงก้นสีแดง ตอนกลางคืนเห็นไม่ชัด อีกอย่างเขาไม่ใช่ลิงที่จะข้ามสายพันธุ์รู้จักลิง ยากจะแยกออกได้ ดังนั้นเลยพูดสุ่มๆ ไปอย่างนั้น
“ไต้ซือ นายจำฉันได้เหรอ?” เจ้าลิงตะลึงงัน
ฟางเจิ้งงุนงง “นายจริงๆ เหรอ?”
เจ้าลิงพยักหน้าด้วยความตื่นเต้น “ฉันเองๆ! ฉันเอง!”
ฟางเจิ้งยกมือขึ้นโยนมันไปให้หมาป่าเดียวดาย “ส่งไปในป่าลึก เจ้านี่ขโมยของ ระวังโอ่งข้าว
