นายด้วยเดี๋ยวจะถูกขโมยจนหมด”
เดิมทีหมาป่าเดียวดายไม่พอใจเจ้าลิงนี่อยู่แล้ว พอได้ยินว่าลิงนี่ขโมยข้าว แถมจะขโมยข้าวมันอีก? จะไปยอมได้ยังไง? ถึงมันทนได้ แต่กระรอกบนหัวทนไม่ได้! ซึ่งตอนนี้กำลังแยกเขี้ยว โบกกรงเล็บไปมา อยากจะกระโดดลงไปต่อยหัวเข่าเจ้าลิงใจจะขาด
เจ้าลิงได้ยินดังนั้นก็ตกใจสะดุ้ง รีบร้องโวย “ไต้ซือ ไต้ซือ ไต้ซือ! ฉันไม่ได้มาขโมยของ แต่มาหานาย!”
ฟางเจิ้งยกมือ หมาป่าเดียวดายที่อ้าปากกว้างหยุดชะงักกลางอากาศ ห่างจากขนคอหอยเจ้าลิงไปหนึ่งเซนติเมตรพอดิบพอดี
ฟางเจิ้งว่า “เจ้าลิง อยู่บนเขาอิสระดีๆ ไม่อยู่ จะมาหาอาตมาทำไม?” ฟางเจิ้งตรึกตรอง หรือว่าเจ้านี่จะติดใจข้าวผลึก? ไม่ได้การ ถึงแสงธูปจะค่อนข้างสว่างไสว ทว่าแต่ละตัวกินเก่งกันทั้งนั้น ขืนเป็นแบบนี้ไป เขาจะถูกกินจนยากจน! เขาตัดสินใจแล้วว่าจะต้องปฏิเสธ!
เจ้าลิงผลักปากหมาป่าเดียวดายออกก่อนเกาก้นแล้วว่า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ครั้งก่อนนายพูดดีมากที่บ้านพวกเรา พอฉันฟังแล้วรู้สึกสบายมาก เหมือนจะเข้าใจและก็ไม่เข้าใจอะไรบางอย่าง”
………………………
