ใหญ่มาอีก พายุดั่งมีดทำเธอเจ็บจนอยากร้องไห้ พายุผ่านไป ฝนตกหนัก น้ำฝนตกลงบนกาย หนาวเหน็บเข้ากระดูก แต่เธอก็ยังกัดฟันยืนหยัด พูดพึมพำในใจไม่หยุด ‘เพื่อเจอหน้าเขาสักครั้ง แค่นี้จะเท่าไร?’
ผ่านไปสี่ร้อยเก้าสิบเก้าปี พายุพัดผ่านดวงตะวันสาดส่อง ฝนตกกระทบ น้ำแข็งเกาะ แต่เหอเฟยเฟยกลับยังไม่เจอเมิ่งหย่วน ในใจเป็นทุกข์ รู้สึกว่าใกล้จะบ้าแล้ว
ตอนนี้เองมีกลุ่มคนงานก่อสร้างเดินผ่านมา ขุดเธอขึ้นทำเธอเป็นสะพานหิน วันนั้นที่สร้างสะพานหิน คนหนึ่งเดินมาแต่ไกลๆ ยังคงสวมเสื้อผ้าคุ้นตา ใบหน้าคุ้นตา เอกลักษณ์คุ้นตา ในที่สุดก็ได้เห็นเขาดั่งความปรารถนา! เธออยากเรียกแต่พูดไม่ออก อยากร้องไห้ก็ร้องไห้ไม่ออก ได้แต่เหม่อมองเขา
แต่เขากลับไม่เคยมองเธอสักครั้ง รีบมารีบไป ไม่มีความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย
เห็นเงาแผ่นหลังเขาจากไปไกล เหอเฟยเฟยอยากจะร้องไห้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ!
“อมิตาพุทธ สีกา สมดั่งความปรารถนาแล้ว ได้เจอเขาแล้ว เป็นยังไง?” พระโพธิสัตว์กวนอิมปรากฏกายอีกครั้ง ยิ้มถาม
“พระโพธิสัตว์ ขอร้องล่ะ ฉันยังอยากเจอเขาอีก แต่…ฉันอยากสัมผัสเขา! ใช่…ฉันอยากสัมผัสเขาจริงๆ” พูดถึงตรงนี้เหอเฟยเฟยก้มหน้าลงด้วยความเขินอายเล็กน้อย ไม่เห็นเลยว่าพระโพธิสัตว์ที่แต่งชุดหลวงจีนข้างบนก็อายเหมือนกัน หน้าแดงแล้ว…ฟางเจิ้งที่ไม่เคยสัมผัสความรักพลันพบว่าเทียบกับเด็กสาวคนนี้แล้ว เขายังถือว่าบริสุทธิ์มาก อย่างน้อยแค่มอง ไม่เคยคิ
