ถอะ ไม่ว่ายังไงพบหน้ากันสักครั้งก็ยังดี…’ ความคิดในใจเหอเฟยเฟยปรากฏในใจฟางเจิ้ง พร้อมกันนั้นยังปรากฏหน้าตาผู้ชายคนหนึ่งตามมา นั่นคือผู้ชายที่มีความสง่าและเป็นผู้ใหญ่หลายส่วน สวมกางเกงยีน เสื้อลายดอกไม้ ดูทำตัวตามอำเภอใจหน่อยๆ ทำอะไรไม่บุ่มบ่าม อย่าว่าแต่ผู้หญิงเลย แม้แต่ฟางเจิ้งเห็นแล้วยังเกิดภาพจำครั้งแรกที่ดีมากต่อคนนี้ น่าเสียดายผู้ชายคนนี้แค่เปิดบาร์เหล้าเล็กๆ ตรงประตูโรงเรียน ตอนนั้นเหอเฟยเฟยไม่มีอะไรทำเลยไปนั่งเล่น ไม่ได้อะไรแค่จะไปดูเท่านั้น ด้วยความที่เป็นเด็กสาวยังไม่มีความเป็นผู้ใหญ่ เธอเลยหน้าไม่หนาพอจะทำความรู้จักผู้ชายคนนี้ แค่ไปดูเท่านั้น ง่ายมากๆ เธอรู้แค่ว่าผู้ชายคนนี้ชื่อว่าเมิ่งหย่วน
น่าเสียดายหนึ่งปีต่อมาจิตใจเมิ่งเหย่วนอยู่กับบาร์เหล้าตลอด เขาปิดร้านกะทันหันและจากไปแล้ว เหมือนกับตอนที่เขามา มาอย่างกะทันหัน ไปก็ไปอย่างกะทันหันมาก
เหอเฟยเฟยเหมือนเสียบางสิ่งที่สำคัญในชีวิตไป จิตใจโหรงเหรง สอบถามไปทั่วว่าเมิ่งหย่วนไปไหน น่าเสียดายไม่มีใครรู้ แม้แต่ช่องทางติดต่อยังไม่ให้ไว้
ช่วงเวลานี้เหอเฟยเฟยทุกข์ใจมาก
เหอเฟยเฟยคิดถึงเรื่องเหล่านี้ในใจ ปวดร้าวและไร้ที่พึ่งอย่างยิ่ง
ฟางเจิ้งจนปัญญา เขาช่วยเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ ถึงพระแม่กวนอิมปางพันเนตรพันกรจะมีอภินิหารไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่เอนไปทางการคุ้มครองมากกว่า เรื่องบุพเพสันนิวาสแบบนี้ ฟางเจิ้งไม่รู้จริงๆ ว่าจะช่วยได้ไหม ทว่าเรื่อ
