ล้วกัน ระบบ เอาเงินแสนไปเลย ยกระดับความฝันยามต้มข้าวฟ่างให้ฉัน!”
“นายเตรียมตัวพร้อมรึยัง?” ระบบว่า
ฟางเจิ้งหน้าอึมครึม “เวลาแบบนี้นายยังเล่นอีก? อย่าเล่นให้มาก ยกระดับเลย!”
“ติ๊ง! ในการยกระดับอาจจะเจ็บหน่อยนะ…”
“โอ๊ย…นี่น่ะเหรอเจ็บนิดเดียว? อ๊าก…”
นกป่าบนเขาเอกดรรชนีบินว่อน หมาป่าเดียวดายกระโดดไปมา กระรอกตกใจจนวิ่งออกมาดูสถานการณ์…
“โอย…ระบบ เจ็บมานานเท่าไรแล้ว?” ฟางเจิ้งกุมหัว เจ็บจนน้ำตานอง
“หนึ่งนาที” ระบบตอบ
ฟางเจิ้งร้องอย่างตกใจ “หนึ่งนาที? ทำไมฉันรู้สึกเหมือนผ่านไปปีหนึ่งเลย? เจ็บโว้ย…ระบบ ยกระดับครั้งต่อไปถ้าเจ็บมาก รบกวนนายเตือนฉันก่อนนะ! แล้วก็นี่ไม่ได้เจ็บนิดเดียว แต่มันเจ็บจะตายเลย นายเข้าใจไหม?” ฟางเจิ้งกุมหัว เน้นเสียงสองคำหน้าโดยเฉพาะ
“เข้าใจ ครั้งหน้าจะเตือน” ระบบว่า
“ครั้งหน้า? เหอะๆ รอสักวันที่ฉันมรณภาพก่อน ฉันจะไปให้นายยกระดับความฝันยามต้มข้าวฟ่าง”
“ทำไมต้องรอถึงตอนจะมรณภาพล่ะ?”
“ก็ใกล้จะตายแล้วไง หนึ่งนาทีเท่ากับผ่านไปหนึ่งปีได้ ไม่ดีเหรอ?” ฟางเจิ้งเอ่ยอย่างไม่จริงใจ
ระบบหัวเสียแล้ว
“ไต้ซือ เป็นยังไงบ้างครับ ได้ไหม?” จ้าวต้าถงเร่ง
ฟางเจิ้งสงบลง เจ็บก็เจ็บไปแล้ว ได้อภินิหารมาแล้ว รีบช่วยคนดีกว่า หลังจัดระเบียบความคิดแล้วจึงตอบไปว่า “ไอ้ได้มันก็ได้ แต่ถ้าจะช่วยเธอต้องมีใช้ของบางอย่าง อีกเดี๋ยวอาตมาจะให้คนไปส่ง ถึงตอนนั้นเดี๋ยวจะบอกโยมอีกทีว่าใช้ยังไง”
“จริงเหรอครับ
