? ขอบคุณมากครับไต้ซือ!” จ้าวต้าถงเห็นดังนั้นพลันดีใจที่พบเรื่องเกินคาด!
ฟางเจิ้งหัวเราะแห้งๆ เขาไม่มีความมั่นใจมากนัก เจ้านี่ก็จริงๆ เลย ดันเชื่อด้วย! เอาเถอะ ในเมื่ออีกฝ่ายเชื่อใจตน เขาจะทำลายความเชื่อใจของอีกฝ่ายไม่ได้ เลยตอบไป “เดี๋ยวโยมเล่าเรื่องฟางอวิ๋นจิ้งให้อาตมาฟังหน่อย จำเอาไว้ว่ายิ่งละเอียดเท่าไรยิ่งดี อาตมาจะไปเตรียมของ จากนั้นจะให้ส่งเร็วเอาของไปให้”
“ครับ!” จ้าวต้าถงตอบกลับมาคำหนึ่งแล้วลากหูหานเข้ามา
“ต้าถง นายทำอะไร? ฉันไม่ได้นอนมาทั้งคืนแล้วเนี่ย จะเป็นหมีแพนด้าอยู่แล้ว!” หูหานเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ซ้ำยังต่อว่าด้วยความโมโห
“เช้าแล้วจะนอนทำไม ตื่นนอนมาเล่นกัน!” จ้าวต้าถงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ หัวเราะเสียงดังลั่น
“เล่นปู่แกสิ! ให้ฉันนอน! นายอยากเล่น เดี๋ยวฉันจะเล่นกับนายพรุ่งนี้เช้า ถ้าไม่เล่นด้วยจะถือว่าขี้กากเลย!” หูหานง่วงจริงๆ เมื่อคืนวานเขาเฝ้ายาม อดหลับอดนอนมาน้อยมากมีความรู้สึกว่าสมรรถนะร่างกายทั้งหมดใกล้จะชำรุด ไม่อยากทำอะไรเลย แค่อยากนอน อีกทั้งวันนี้มาถึงเวรจ้าวต้าถงเฝ้ากลางคืนแล้ว
“พรุ่งนี้เล่นก็เป็นเรื่องของพรุ่งนี้ แต่ไต้ซือว่าจะช่วยแล้วนะ ฉันว่าแก้ปัญหาเรื่องฟางอวิ๋นจิ้งได้แล้ว” จ้าวต้าถงตอบ
หูหานหัวเราะเหอะๆ สองที “ไต้ซือเก่ง แต่อยู่ไกลเป็นพันลี้ จะบินมารึไง? ที่สำคัญนะไต้ซือไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา หรือว่าจะให้เขาใช้แขนกิเลนคู่ฟาดจนฟา
