งอวิ๋นจิ้งคิดได้? อย่าเสียงดัง ให้ฉันนอนเถอะ…”
พูดจบหูหานก็นอนหลับสนิทบนเตียง
เดิมทีจ้าวต้าถงกำลังเร่าร้อน แต่ถูกน้ำเย็นจากหูหานราดจึงเหลือเพียงประกายไฟเล็กๆ เขาไม่มั่นใจในฟางเจิ้งจริงๆ แค่รู้สึกว่าฟางเจิ้งมหัศจรรย์มาก จึงไปหาอย่างมีความหวังลมๆ แล้งๆ
“ช่างเถอะ ไต้ซือบอกว่าจะช่วยก็ต้องดูที่ผลล่ะ ฉันก็ต้องเต็มที่เหมือนกัน…เฮ้อ คืนนี้ฉันอดนอนแล้ว…ผิวหน้าเนียนสวยของฉัน…” จ้าวต้าถงว่าจบก็นอนหลับบนเตียง!
ทางด้านฟางเจิ้งก็เริ่มยุ่งเหมือนกัน เขาโทรศัพท์ไปหาหวังโอ้วกุ้ย ให้ช่วยซื้อกระดาษเหลืองกับชาด[1]มาให้
ไม่นานหวังโอ้วกุ้ยขึ้นมา เอากระดาษเหลืองปึกหนึ่งกับชาดกล่องหนึ่งส่งให้ฟางเจิ้ง “แกจะเอาไปทำอะไร?”
ฟางเจิ้งหัวเราะเหอะๆ “อาตมาเป็นนักบวช จะเอาไปทำอะไรได้? ว่างๆ เลยเขียนยันต์น่ะ”
“เขียนยันต์? มันมีประโยชน์ยังไง? วัดอื่นมีแจกยันต์วิญญาณนะ แต่ไม่เคยเห็นว่ามีประโยชน์อะไรเลย ฉันว่านะก็แค่เพื่อให้จิตใจสงบรึเปล่า?” หวังโอ้วกุ้ยว่า
ฟางเจิ้งยิ้ม “ให้จิตใจสงบและก็เป็นของขวัญ ทำไมโยมหวังต้องเอาจริงเอาจังด้วยล่ะ”
หวังโอ้วกุ้ยคิดว่าฟางเจิ้งพูดมีเหตุผล “ถ้าอย่างนั้นก็ดี แกเขียนเสร็จให้ฉันแผ่นนึงนะ ขอยันต์ปลอดภัย”
“ไม่เป็น” ฟางเจิ้งตอบอย่างตรงไปตรงมามาก
“ไม่เป็น? นะ…นี่น่าจะเป็นยันต์ที่ง่ายที่สุดนี่? นักพรตเต๋าที่เดินทางมาเป็นบางครั้งยังเขียนเป็นเลย แต่แกเขียนไม่เป็น? แล้วแกเขียนอะไรเป็นบ้าง?” หวังโอ้ว
