กุ้ยงงงัน
ฟางเจิ้งตอบ “อาตมาเหรอ เขียนยันต์ผีเป็น ใช้ดีไหมยังไม่แน่ใจ เพิ่งเรียนได้สองวัน จากนี้ก็คงเขียนได้ อาตมาจะให้โยมแผ่นหนึ่ง” ฟางเจิ้งไม่อยากอธิบายมากเพราะมันอธิบายยาก
หวังโอ้วกุ้ยไม่อะไรกับเรื่องนี้เหมือนกัน คิดว่าฟางเจิ้งว่างเบื่อๆ เลยจะเขียนยันต์เล่น จึงยิ้ม “ได้ จะรอแกเรียนเสร็จแล้วส่งมาให้นะ อ้อ ถ้าไม่มีอะไรทำก็ตั้งใจฝึกเขียนอักษรล่ะ อักษรแกมันสวยมากจริงๆ นะ! คนที่มาบ้านฉันเห็นคำกลอนคู่ของแกต่างร้องตกใจกันหมด ครั้งหน้าเขียนให้ฉันตัวใหญ่ๆ เลย ฉันจะเอาไปติดกับกระดาษแข็งแล้วแขวนโชว์ ไม่แน่นะหลายปีจากนี้อาจมีราคาสูงก็ได้”
ฟางเจิ้งหัวเราะ ไม่ได้คิดอะไร อักษรเขาสวย แต่เทียบกับอักษรพุทธองค์มังกรจริงๆ แล้วเป็นแค่อุจจาระกองหนึ่งเท่านั้น ดังนั้นเขาเลยตอบไปโดยไม่คิด “โยมหวัง อีกเดี๋ยวอาตมามีของต้องส่ง โยมช่วยอาตมาส่งลงเขาไปได้ไหม?”
“เลี้ยงน้ำไหม?” หวังโอ้วกุ้ยไม่ตอบ แต่ถามกลับ
ฟางเจิ้งยิ้ม “เลี้ยง”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหา โอ้ รอจนแกขยายวัดก่อน ถ้าว่างฉันจะมาอยู่กับแก จึ๊ๆ ข้าวนั่น…” หวังโอ้วกุ้ยมีสีหน้าใฝ่ฝัน
……………………….
[1] ชาด เป็นวัตถุให้สีแดง ได้มาจากแร่ชินนาบาร์ นิยมใช้ในงานเครื่องเขินและจิตรกรรม
