สี่คนเห็นดังนั้นในใจจึงเกิดความหวาดกลัว ขณะเดียวกันก็ยำเกรงฟางเจิ้งยิ่งกว่าเดิม คำพูดฟางเจิ้งประหนึ่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ ใครจะกล้าฝ่าฝืน? ได้แต่รออยู่ที่นี่อย่างว่าง่าย มองเหมียวหลงคลอดมีดทีละเล่ม เจ็บเจียนตายทั้งเป็น มีสภาพตายเสียจะดีกว่าอยู่
ความจริงเหมียวหลงก็เจ็บจนตายเสียดีกว่าอยู่จริงๆ เขารักมีดมาตั้งแต่เล็ก โตขึ้นมายิ่งรักกว่าเดิม มีดต่างๆ ที่เก็บสะสมในบ้านยัดไว้ใต้เตียงเต็มไปหมด แต่วันนี้เขาสาบานว่าเขาเกลียดมีดที่สุด!
ไม่รู้ว่าจะคลอดอีกกี่เล่ม เหมียวหลงยอมแล้วจึงเอ่ย “ไต้ซือ ผมสำนึกผิดแล้ว สำนึกผิดจริงๆ ไม่อยากคลอดอีกแล้ว…”
“ไต้ซือ ปล่อยผมไปเถอะ จากนี้ไปจะกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดี” เหมียวหลงร้องไห้โฮ
“ไต้ซือ ผมผิดไปแล้วจริงๆ ผมมันไม่ใช่คน เมื่อก่อนทำแต่ความเลว ผมลงเขาแล้วจะมอบตัว จะรับสารภาพเรื่องที่ทำไปทั้งหมด…ฮือๆ…” เหมียวหลงเริ่มร้องไห้
“ไต้ซือ…”
ฟางเจิ้งยืนอยู่ตรงปากประตูมองเหมียวหลง สัมผัสได้ว่ากลิ่นอายบาปกรรมในตัวค่อยๆ ลดลง แต่แรงกรรมกลับหายไปนิดเดียว เห็นได้ชัดว่าเหมียวหลงทำความเลวมาไม่น้อย แต่ฟางเจิ้งจัดการเรื่องพวกนี้ไม่ได้ กรรมของเขาไม่ควรถูกขจัดทั้งหมดบนเขา
ดังนั้นหลังเหมียวหลงคลอดมีดสี่สิบเก้าเล่มแล้ว ฟางเจิ้งถึงโบกมือ ในที่สุดเหมียวหลงก็หลุดพ้นจากความเจ็บปวด นอนอยู่บนพื้น ดวงตาไร้ประกายวาวมองฟ้า สุดท้ายพ่นลมหายใจยาวพลางคิดในใจ ‘ในที่สุดก็จบสักที’
“พาเขาลงเขาไปเถอะ
