ต้องทำยังไงในใจพวกโยมรู้ดี ถ้ายังทำความเลวต่อไป การลงโทษจะทวีคูณขึ้น” ฟางเจิ้งเอ่ยจบแล้วจึงหมุนตัวเข้าไปในวัด ปิดประตูใหญ่ ขณะเดียวกันภาพลักษณ์พระอาจารย์พลันหายไป ถอนหายใจโล่งอกยาวๆ ‘แสดงละครนี่เหนื่อยจริงๆ…’
ต้าขุย เอ้อขุยอยากลงเขานานแล้ว พอสิ้นเสียงฟางเจิ้งประหนึ่งนักโทษได้ประทานอภัย พวกเขารีบวิ่งไปลากเหมียวหลงลุกขึ้นพาลงเขา ส่วนมีดพวกนั้น? อย่าพูดถึงมีดเลย! ใครพูดถึงพวกเขาเอาเรื่องแน่!
ทว่าไม่มีใครรู้เลยว่ามีดข้างหลังพวกเขาหายไปกับอากาศ ขณะเดียวกันฟางเจิ้งเอาหัวดิ่งลงบนเตียงหลับสนิท ความฝันยามต้มข้าวฟ่างร้ายกาจ แต่ใช้นานๆ ก็กินพลังไม่น้อย ส่วนความปลอดภัยในวัดให้เป็นหน้าที่ของหมาป่าเดียวดายผู้ปกปัก
ต้าขุย เอ้อขุยสองคนใจฝ่อไปนานแล้ว ใครจะกล้ากลับมาอีก ได้แต่โทษบุพการีที่ให้ขามาแค่สองข้าง มันทำให้ลงเขาช้า!
ลงเขามาแล้วพวกเขาก็ยังไม่หยุด แต่ตรงดิ่งไปยังสถานีตำรวจท้องถิ่น
“พวกคุณมาทำอะไรกันครับ?” กลางดึกแบบนี้พลันมีคนหัวทองและหน้าตาน่ากลัวห้าคนพรวดเข้ามาในสถานีตำรวจท้องถิ่น ตำรวจท้องถิ่นนายหนึ่งตกใจสะดุ้ง ยืนขึ้นต่อว่าไป
“ไม่ต้องตกใจ พวกเรามามอบตัว” เหมียวหลงพูด
“อะไรนะ?” ตำรวจท้องถิ่นมึนงง เคยเห็นคนที่มามอบตัว แต่ไม่เคยเห็นมากันเป็นกลุ่มแบบนี้! ตำรวจท้องถิ่นจึงถาม “พวกคุณตัวเปียกกันขนาดนี้ ลงน้ำไปขโมยปลาคนอื่นเขาเหรอ?”
ห้าคน “2#￥@…”
เมื่อได้ฟังคำอธิบายของห้าคน ตำรวจท้องถิ่นยิ้มดีใจ น
