“คนตายไปแล้ว แรงกรรมจะหายหรือไม่จะมีความหมายอะไร?” ฟางเจิ้งถามด้วยความไม่เข้าใจ
“หลังจากเข้าใจและยอมรับกรรมด้วยตัวเอง จะขจัดแรงกรรมได้ อย่างน้อยชาติหน้าจะไม่รับผลกรรมต่อ ลงนรกไม่ต้องทรมานอย่างเจ็บปวดมากเกินไป แต่คนที่ไม่สำนึกเสียใจจะต้องรับการลงทัณฑ์จากกรรม ชะล้างไม่ได้ ความยากในขจัดแรงกรรมของพวกเขาคือสิบเท่าของคนที่ปรับปรุงตัวเองแล้ว มีชีวิตลำบาก ตายอนาถยิ่งกว่า ดังนั้นการขจัดแรงกรรม นอกจากบุญกุศลที่สั่งสมมาจะหายไปแล้ว ยังต้องรับความทุกข์จากกรรมอีก” ระบบตอบ
ฟางเจิ้งพยักหน้า ก่อนถามด้วยความไม่เข้าใจเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น ไม่ว่าอีกฝ่ายจะปรับปรุงตัวหรือไม่ ขอแค่รับความเจ็บปวดจากแรงกรรมสิบเท่าก็จะขจัดแรงกรรมได้ใช่รึเปล่า?”
“ใจไม่เปลี่ยนก็จะทำชั่วอยู่เสมอ แรงกรรมจะเกิดขึ้นตลอด แล้วจะขจัดหมดได้ยังไง? บางทีอาจมีแค่ความตายถึงจะเป็นช่วงคิดบัญชี นรกสิบแปดชั้นคือที่สำหรับคนแบบนี้” ระบบกล่าว
ฟังดังนั้นในที่สุดฟางเจิ้งก็เข้าใจว่าทำพุทธศาสนาถึงมีวิทยาราช[1] พุทธศาสนาไม่ใช่คนแก่ใจดีอย่างเดียว แต่ดีมาดีกลับ ร้ายมาร้ายกลับ! เรื่องพวกนี้ก่อนหน้านี้ฟางเจิ้งไม่เข้าใจมาตลอด จนตอนนี้เข้าใจแล้ว
ขณะเดียวกันใต้ภูเขาเอกดรรชนี
“พี่หลง ที่นี่เขาเอกดรรชนีเหรอ? สูงจัง…” คนร่างกำยำคนหนึ่งแหงนหน้ามองเส้นทางบนภูเขาพลางพูดอย่างขมขื่น ขณะเดียวกันยังลูบท้องใหญ่ เขาอยากร้องไห้!
“สูงก็ต้องขึ้น มีดคลอดมาแล้ว ไม่เหลือศั
