กดิ์ศรีอะไรแล้ว จะปล่อยให้จบไปแบบนี้เหรอ? ไป ขึ้นไป!” เหมียวหลงกล่าวจบก็เดินนำขึ้นไป
“พี่หลง ถ้าเจอหลวงจีนนั่นแล้วพวกเราจะทำยังไงดี? คุกเข่าสารภาพบาป?” มีคนถาม
เหมียวหลงตอบกลับด้วยหน้าทะมึนทึบอย่างยิ่ง “สารภาพบาปพ่อเอ็งสิ! ไอ้ห่านั่นให้พวกเราท้องมีด ฉันก็จะให้มันกินมีด!”
“พี่หลง หลวงจีนนั่นช่วยร้ายมากเลยนะ เอาชนะเขาไม่ได้หรอก” คนหัวทองคนหนึ่งพูดด้วยความกังวล
“สู้ไม่ได้ก็ใช้สมองสิวะ ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามีดแทงมันไม่ตาย ไฟจะเผามันไม่ตาย!” เหมียวหลงเอ่ยอย่างโหดเหี้ยม
“พะ…พี่หลง ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกมั้ง” พอได้ยินว่าจะฆ่าคน คนหัวทองสี่คนตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม คำพูดยังสั่นตาม
“มันทำให้เราขายหน้า ฉันจะฆ่ามัน!” เหมียวหลงพูดถึงตรงนี้ก็กวาดสายตามองสี่คนที่เหลือแวบหนึ่ง “วางใจ ถ้าเกิดเรื่องจริงๆ ฉันจัดการเอง” ส่วนในใจคิดอย่างไรนั้นมีเพียงเหมียวหลงที่รู้
สี่คนมองหน้ากัน ไม่ได้ตอบอะไร
ห้าคนเดินขึ้นเขาเอกดรรชนี เห็นวัดแห่งหนึ่งจริงๆ เมื่อสบตากันทีหนึ่งแล้วก็รีบเดินไปอย่างเร็วรี่
ยามนี้ดวงตะวันลาลับภูเขาทางตะวันตก ฟ้ามืดได้ตลอดเวลา
ฟางเจิ้งเพิ่งกินข้าวเย็นเสร็จ กำลังอ่านข่าวในอินเทอร์เน็ต ค้าหาเรื่องต้นกกข้ามฟากโดยเฉพาะ เป็นอย่างที่จิ่งเหยียนว่าไว้จริงๆ แม้จะมีคนกดคลิกไม่น้อย แต่ไม่มีใครคิดว่านี่เป็นเรื่องจริง ไม่ว่าจะมีคนไปยืนยันว่าวิดีโอนี่ถ่ายจริงๆ กี่คนก็ตาม จะถูกน้ำลายกลบจนมิดในทันใด
“ต้นกกข้ามฟาก?
