งคมแบบไหนกันเนี่ย เธออยากรู้แล้วว่าหลวงจีนนี่จะทำอะไรกันแน่!
ฟางเจิ้งก็รู้ตัวว่าตนใช้น้ำเสียงหนักเกินไปหน่อย จึงประนมสองมือสวดบทหนึ่ง “อมิตาพุทธ สีกา สิ่งที่สีกาทำไม่เรียกว่าบริจาคด้วยใจเมตตา แต่เป็นการให้พวกเขาถูกฝังอยู่ในเหวลึกที่สร้างขึ้นจากจิตใจเมตตาธรรม นี่ไม่ใช่จิตใจเมตตา แต่เป็นความผิด”
“ท่าน…หมายความว่ายังไง?! ฉันมีเจตนาดีนะ เอาของมาให้ตั้งไกล ท่านว่าฉันผิดเหรอ? ฟางเจิ้ง ถ้าวันนี้ไม่พูดให้กระจ่าง ท่านก็กลับภูเขาเอกดรรชนีเองแล้วกัน!” กลีบปอดจิ่งเหยียนแทบจะระเบิดแล้ว
ฟางเจิ้งได้ยินแล้วก็ไม่โกรธ แต่ยิ้มบางๆ “สีกา ให้อาตมาจัดการของพวกนี้เองได้ไหม?”
“อะไรนะ? ฉันให้ผิด ท่านให้ไม่ผิดเหรอ?” จิ่งเหยียนแค่นเสียงขึ้นจมูกด้วยความไม่พอใจมาก
ฟางเจิ้งยิ้มแต่ไม่ตอบ บางเรื่องก็ไม่ควรพูด อย่างน้อยก็พูดต่อหน้าชาวบ้านและเด็กๆ ตรงนี้ไม่ได้ ดังนั้นเขาเลยเลือกเงียบ มองจิ่งเหยียนอย่างสงบนิ่ง เขาเชื่อว่าจิ่งเหยียนไม่ใช่คนนิสัยไม่ดี ไม่อย่างนั้นตอนแรกคงไม่ช่วยเขาในช่วงสำคัญตอนสุดท้าย และวันนี้คงไม่มาบริจาคของให้คนในเขตภูเขา
จิ่งเหยียนที่มองแววตาระยิบระยับดั่งดวงตะวันของฟางเจิ้งจนรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัวมองค้อน “ได้ ท่านจัดการเลย! แต่ว่าถ้าจัดการไม่ดี หึๆ…เชิญกลับเอง! ฉันพูดคำไหนคำนั้น!”
ฟางเจิ้งยิ้ม ก่อนเดินมาอยู่ตรงท้ายกระโปรงรถ มองข้าวของข้างใน รถ SUV ของจิ่งเหยียนเป็นรถข้ามทุ่ง เบาะหลังวางนาบลงไปแล
