ทานที่ทุกคนก้มหน้ามองกลายเป็นคนงานที่อาศัยตัวเองหาเงินเลี้ยงครอบครัวได้ เป็นการรับของไปอย่างชอบธรรม…
‘นี่คือ…ความเคารพ…’ จิ่งเหยียนพลันเข้าใจคำตอบ! โบราณมีคำกล่าวไว้ว่าให้ทานอย่างดูแคลน และสิ่งที่เธอทำก่อนหน้านี้ต่างอะไรกับการให้ทานอย่างดูแคลน? เธอมองฟางเจิ้งอีกครั้ง เขาไม่ได้มาให้ทานอะไร แต่ให้ทุกคนใช้แรงงานแลกสิ่งของ ถึงการทำแบบนี้จะเล็กน้อยจนไม่มีค่าพอให้เอ่ยถึง ค่าตอบแทนก็น้อยจนไม่มีค่า ทว่านี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ใช้แรงงานแลกกับค่าตอบแทนอย่างเท่าเทียมนับตั้งแต่หมู่บ้านสะพานบูรพาได้รับบริจาคมา! เป็นครั้งแรกที่ไม่ได้รับความเห็นใจ แต่เป็นให้เกียรติ!
วินาทีที่จิ่งเหยียนมองฟางเจิ้งอีกครั้ง ความไม่พอใจในแววตาหายไปนานแล้ว เหลือเพียงความเลื่อมใส เธอคิดไม่ออกจริงๆ ว่าฟางเจิ้งอายุแค่นี้ ซ้ำยังหยุดเรียนกลางคัน บนเขาก็ไม่มีหนังสือตำราขายให้เขา ถ้ามีเดาว่าคงเป็นคัมภีร์สักม้วนสองม้วน เขาตระหนักถึงเรื่องพวกนี้ภายใต้สภาพแวดล้อมแบบนั้นได้ยังไง?
……………
