งเจิ้งแล้วก็เข้าใจ หลวงจีนนี่นั่งรถแท็กซี่เบาะข้างหลังนี่เอง คิดได้ดังนั้นจึงถอนหายใจ “หลวงพี่ ท่านไม่ค่อยเหมือนกับนักบวชคนอื่นๆ เลยนะ”
ส่วนไม่เหมือนยังไงนั้นจิ่งเหยียนไม่ได้บอก แต่ก้มลงไปดึงเข็มขัดนิรภัยลากผ่านฟางเจิ้ง
ฟางเจิ้งเกร็งกล้ามเนื้อโดยไม่รู้ตัว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใกล้ชิดกับผู้หญิงแบบนี้ ได้กลิ่นหอมๆ จากตัว จึงอดสวดมนต์ในใจมิได้ ‘อมิตาพุทธ เมื่อไรจะได้สึกเสียที…’
จิ่งเหยียนช่วยฟางเจิ้งคาดเข็มขัดเรียบร้อย ก่อนเหยียบคันเร่งห้อทะยานไป
ฟางเจิ้งคุยกับผู้หญิงไม่เก่ง จิ่งเหยียนก็เหมือนมีความในใจ สองคนไม่ได้คุยกันมากนัก จนกระทั่งจิ่งเหยียนเลี้ยวลดคดเคี้ยวเข้าไปในภูเขาลึก ตอนที่เห็นหมู่บ้านหนึ่ง ฟางเจิ้งอดใจไม่ไหวถามขึ้นมา “อุบาสิกา มาทำอะไรที่นี่เหรอ?”
จิ่งเหยียนตอบ “ที่นี่ไม่ใช่อำเภอไป๋อวิ๋นแล้ว แต่เป็นอำเภอกวน เป็นอำเภอที่ยากจนอันดับหนึ่งของเมือง ถ้าพูดถึงความจน ทั้งมณฑลคงมีไม่กี่แห่งที่เทียบกับพวกเขาได้ ข้างหน้านี่คือหมู่บ้านสะพานบูรพา เป็นหมู่บ้านยากจนอันดับหนึ่งของอำเภอกวน”
“อ๋อ อุบาสิกามาช่วยพวกเขาเหรอ?” ฟางเจิ้งก็พอรู้จักหมู่บ้านสะพานบูรพาเหมือนกัน อ่านข่าวทุกวัน หมู่บ้านสะพานบูรพาขึ้นหน้าหนึ่งเป็นประจำ เด็กๆ ที่นี่น่าสงสาร ผอมจนหนังติดกระดูก ได้กินก็ถือว่าโชคดีแล้ว
ดังนั้นจึงมักจะมีคนมาบริจาคที่หมู่บ้านสะพานบูรพาบ่อยๆ กระทั่งยังมีดาราเคยมาช่วยเหลือนิดๆ หน่อยๆ ครอบครัวจิ
