งไม่มีแฟนด้วยซ้ำ จะเอาเงินไปทำอะไร? ไปเล่นพนันอีกน่ะเหรอ?”
“พนันแล้วทำไม? ฉันพนันก็ได้เงินมา นายล่ะ? นอกจากขอเงินแม่แล้วทำอะไรเป็นบ้าง? แผงเก่าๆ ของนายนั่นปีหนึ่งทำเงินได้เท่าไหร่เชียว?” น้องชายกล่าว
“พวกลูก…พวกลูก…นี่จะให้แม่ขาดใจตายเลยใช่ไหม” หญิงวัยกลางคนร้องไห้โฮ
“ก็พวกแม่มาทำให้ผมโกรธก่อนนี่ จะบอกให้นะ ถ้าขาดเงินแม้แต่แดงเดียว เราไม่จบกันแน่!” น้องชายผลักประตูออกไป
พี่ชายเดินเข้ามาปลอบมารดา “แม่ เอาเงินให้น้องเถอะ”
“ไม่ได้ ลูกยังไม่รู้อีกเหรอว่าเขาเป็นคนยังไง? ให้เขา? ให้ไปเท่าไรก็เสียหมดไม่ใช่?” หญิงวัยกลางคนส่ายหน้า ก่อนเดินกลับไปในห้อง ขังตัวเองในนั้น
ปิดประตูแล้วก็กอดภาพอู้หมิงร้องไห้เสียใจยิ่งกว่าเดิม “ซุนอู้เปิ่น ซุนอู้เปิ่น นี่น่ะหรอที่คุณบอกว่าเงินแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง? คุณตายไปแล้วได้เงินมาเยอะ แต่ลูกๆ แย่แล้ว…คุณหนีออกจากบ้านไป ไม่คิดถึงพวกเราบ้างเหรอ? ฉันคนเดียวเลี้ยงลูกสองคน พวกเขาเหมือนไม่มีพ่อมาตั้งแต่เล็ก อยู่ข้างนอกก็ถูกเหยียด คนโตดูถูกตัวเอง คนน้องใช้ชีวิตไปวันๆ เลือดร้อนมีเรื่องไปทั่ว ตอนนี้คุณไปแล้ว ได้เงินชดเชยมาหลายแสน แต่ครอบครัวพวกเราจบสิ้นแล้ว! กลับมาเป็นอย่างตอนแรกไม่ได้แล้ว…
ตอนนั้นแม้บ้านเราจะจน ถึงคุณจะกิจการเจ๊ง แต่พวกเราก็ยังเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์ ตอนนี้ล่ะ? ตอนนี้ยังมีครอบครัวอีกไหม? พังหมดแล้ว พังหมด…”
หญิงวัยกลางคนพูดจบก็หยิบมีดมากรีดข้อมือตัวเอง
