หลวงจีนรูปหนึ่งเดินออกมาจากข้างหลังฟางเจิ้งพร้อมกล่าว นั่นคือหงเสียง
“หงเสียง?” อู้ซินเห็นหงเสียงเลยเอ่ยทันที
หลวงจีนหงเหยียนก็อึ้งไปเล็กน้อย ไม่นึกเลยว่าเรื่องราวจะพัวพันกับศิษย์ตนด้วย
“อมิตาพุทธ ประเสริฐๆ ทะเลทุกข์ไร้ขอบเขต กลับใจคือฟากฝั่ง ยินดีกับหลวงพี่ท่านนี้ด้วย!” ตอนนี้เองฟางเจิ้งพลันประนมสองมือยิ้มให้หงเสียง
หงเสียงงง หลวงจีนทุกรูปก็งงเหมือนกัน
ยังไม่ทันที่ทุกคนจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น หลวงจีนไป๋อวิ๋นกับหลวงจีนหงเหยียนประนมสองมือกล่าวเสียงกังวาน “ยินดีกับหลวงพี่ท่านนี้ด้วย”
พระอาจารย์ที่มีคุณธรรมและบารมีสูงส่งสองท่านทำแบบนี้ ทุกคนเลยพากันประนมสองมือตาม เพียงแต่ในใจมีความสงสัยมากมาย
ตู้เหล่ามึนงงยิ่งกว่า หงเสียงเป็นคนยังไงเขารู้ดี แต่ทำไมพระอาจารย์จำนวนมากถึงให้เกียรติคนไร้คุณธรรมแบบนี้?
หงเสียงหน้าแดง มองผู้คนที่เป็นดั่งเทพเจ้าตรงหน้า เขารู้สึกแค่ว่าเลือดทั่วร่างพรั่งพรู โลหิตไหลเวียนเร็วขึ้น เลือดลมหมุนม้วน รู้สึกอยากจะพูดความจริงออกมา! เมื่อครู่นี้เขารู้สึกว่าตนหมดอนาคตแล้ว แต่ฟางเจิ้งไม่ได้เอาเรื่องเขา นี่คือบุญคุณ ดังนั้นเลยใช้โอกาสสุดท้ายช่วยยืนยันความบริสุทธิ์ให้ฟางเจิ้งถือเป็นการตอบแทนบุญคุณ ส่วนตน เขาคิดดีแล้ว เขาไม่มีคุณสมบัตินักบวช สู้กลับไปช่วยกิจการร้านค้ากับพ่อดีกว่า
แต่ไม่นึกเลยว่าจะเป็นแบบนี้!
พริบตานั้นหงเสียงไม่มีความคิดซับซ้อนอะไรอีก เหลือเพียงความใสสะอาด
