เจิ้งคาดไม่ถึงเหมือนกัน
ขณะสนทนาก็มาถึงหน้าผามองภูมิลำเนา ฟางเจิ้งเห็นร่างเงาคุ้นเคยไกลๆ นั่นคืออู้หมิง!
พอเห็นอู้หมิงฟางเจิ้งก็เข้าใจแจ่มแจ้ง เกรงว่าเหตุผลทุกอย่างเป็นเพราะอีกฝ่าย
อู้หมิงเห็นฟางเจิ้งกับหลวงจีนไป๋อวิ๋นและหลวงจีนหงเหยียนเดินขึ้นมาพร้อมกัน ข้างหลังยังมีหงเสียงกับตู้เหล่า จึงเกิดความกลุ้มใจ ‘ทุกคนคงจะรู้เรื่องที่ฉันทำแล้ว จบแล้ว ชื่อเสียงฉันป่นปี้หมดแล้ว แม้โลกจะกว้างใหญ่ แต่จะมีที่ยืนได้ยังไง? สู้กลับไป…’
คิดได้ดังนั้นอู้หมิงมองฟางเจิ้งด้วยแววตาเหี้ยมโหดกว่าเดิม ‘ต้องโทษมัน! ตั้งแต่เจอมันฉันก็เจอแต่เรื่องซวยๆ! ไอ้สารเลว สารเลว…สารเลว! ทำลายทุกอย่างของฉัน ฉันจบเห่ก็ต้องให้มันลงหลุมไปด้วยกัน!’
นัยน์ตาอู้หมิงฉายแววเหี้ยมเกรียม เห็นฟางเจิ้งเดินเข้ามาจึงนั่งยองลง หยิบก้อนหินขึ้นมาพร้อมตะโกนเสียงดัง “ไอ้เลว ไปตายซะ!”
อู้หมิงตะโกนเสียงดังพร้อมกับปาหินใส่ฟางเจิ้ง!
“หลวงพี่ระวัง!” หงเสียงร้องด้วยความตกใจ ตู้เหล่าร้องเสียงดัง
หลวงจีนหงเหยียนตะโกนด้วยความโกรธ “หยุดเดี๋ยวนี้!”
คนอื่นๆ ตะลึงค้าง ไม่ว่าใครก็คาดไม่ถึงว่าอู้หมิงจะลงมือฆ่าคนอย่างกะทันหัน!
“เฮ้อ…” ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นเลยถอนหายใจ ไม่พูดไม่ขยับ
ทุกคนคิดว่าฟางเจิ้งตกใจจนตะลึงค้าง แต่จะช่วยก็ไม่ทันการแล้ว อู้หมิงปาหินเข้าที่หัวฟางเจิ้ง
ทว่า!
แก๊ง!
เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น ทุกคนมองสะเก็ดไฟแตกออกตรงหัวฟางเจิ้งราวกับเห็นผี ทว
