่าเขามาวัดเมฆาขาวจะเป็นการดูหมิ่นแดนศักดิ์สิทธิ์ เลยให้พวกลูกเรืออย่ารับเขาขึ้นเรือ เขาก็หมดหนทางแล้วถึงใช้ต้นกกข้ามฟาก”
พูดจบทุกคนต่างเข้าใจแจ่มแจ้ง ทว่าหลวงจีนค่อนข้างอ้วนยังไม่ยอม นี่เท่ากับหักหน้าเขารึเปล่า? ใบหน้าแก่ชราแดงเล็กน้อย คว้าไว้แน่นไม่ยอมวางมือ ไล่ถามต่อ “พวกโยมไม่รับเขาข้ามฟากก็โทรศัพท์มาฝั่งนี้ได้นี่ ฝั่งนี้ประสานงานได้ ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย? อวดอุตริชัดเจนเกินไป”
ฟางเจิ้งได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้น กล่าวในใจ ‘ไอ้อ้วนนี่ป่วยรึเปล่า? ฉันมาดีๆ ไม่ได้หาเรื่องเขาเลยนี่ ทำไมต้องกัดเราแบบนี้? อีกอย่างจะมีสักกี่คนที่รู้เบอร์วัดเมฆาขาว’
ฟางเจิ้งจะพูด แต่หลวงจีนหงเหยียนเอ่ยก่อน “อมิตาพุทธ หลวงพี่หงจิงพูดแบบนี้ก็ไม่ถูก ไม่ใช่ทุกคนที่รู้เบอร์วัดเมฆาขาว อีกอย่างแม้พวกเราจะเป็นคนนอกพื้นที่ แต่บนโลกนี้คนเรายากจะเลี่ยงกัน วัดเมฆาขาวจัดพิธีสวดมนต์ต้อนรับฤดูใบไม้ผลิส่งบัตรเชิญไป ถ้าใครมาไม่ทันเวลาก็ตาม ต่อให้หลวงจีนไป๋อวิ๋นไม่ถือสา แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้น ผลกระทบภายหลังเป็นยังไงทุกคนรู้แก่ใจดี เป็นใครก็ต้องร้อนรนกันทั้งนั้น”
“หลวงจีนหงเหยียนพูดถูก แต่ว่าอาตมามีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจ ขอถามหลวงพี่ฟางเจิ้ง นักบวชที่มาวัดเมฆาขาวมีนับไม่ถ้วน ทำไมถึงมีคนจ้องเล่นงานท่าน? เหมือนดั่งคำแมลงวันไม่ตอมไข่ที่ไร้ช่อ ในนี้จะต้องมีคำอธิบายบ้างสิ?” หลวงพี่หงจิงไม่กล้าเถียงหลวงจีนหงเหยียน
