สิ้นเสียง พวกชาวบ้านอึ้งไป
อู้หมิงเห็นทุกคนเงียบก็คิดว่าในที่สุดตนก็ชนะ รอแค่ฟางเจิ้งตอบ แล้วอาศัยจังหวะลงมือกดอยู่เหนืออีกฝ่าย!
ทว่า…
“อู้หมิง นายเป็นบ้าอะไร? ทำไมพูดอะไรแบบนั้น?”
“พวกเราเห็นฟางเจิ้งมาตั้งแต่เล็ก คิดว่าพวกเราไม่รู้ว่าเขาเป็นเด็กแบบไหนเหรอ?”
“ไอ้ลาหัวล้าน ไม่ชอบหน้าแกมานานละ ไอ้สารเลว!”
“อู้หมิง ไสหัวไปไอ้สารเลว ที่นี่คือวัด ไม่อย่างนั้นล่ะก็คงกระทืบแกพิการไปแล้ว!” ซ่งเอ้อโก่วกล่าว
ถานหย่งก็เอ่ยเช่นกัน “คนอื่นเป็นยังไงฉันไม่กล้าพูดหรอกนะ แต่เทียบกับนายแล้ว ฉันเชื่อฟางเจิ้งมากกว่า!”
ถานหมิงเสริมด้วย “ใช่ ฉันเคยเห็นหลวงจีนปลอมมาเยอะแล้ว ฉันว่านะนายไม่ใช่คนดีหรอก! แถมยังมาใส่ร้ายฟางเจิ้งอีก? นายหัดดูตัวเองซะบ้างว่าน่าระอาแค่ไหน!”
อู้หมิงพลันอึ้งไป คิดคำนวณอย่างหนัก แต่ลืมความสัมพันธ์ระหว่างฟางเจิ้งกับพวกชาวบ้านไป! นี่ไม่ใช่ญาติโยมธรรมดา นี่คือญาติพี่น้องของฟางเจิ้ง!
ประโยคเดียวจุดถังดินปืน อู้หมิงสำนึกเสียใจแล้ว! น่าเสียดายไม่มียาสำนึกเสียใจให้กิน ทว่าจะจบสิ้นแล้วก็ยังดิ้นรน “ไร้ปัญญา! พวกโยมจะต้องเสียใจ!”
ทุกคนจะด่าทอต่อ ทว่าฟางเจิ้งประนมสองมือกล่าวเสียงก้อง “อมิตาพุทธ พวกโยมใจเย็นลงก่อน อาตมาบอกว่าธูปดอกแรกไม่สำคัญ หลวงพี่อู้หมิงบอกว่าสำคัญ จริงๆ แล้วเรื่องนี้ง่าย ให้อาจารย์ของหลวงพี่อู้หมิงออกมาพูดสิ ก็จะรู้ทุกอย่างเอง! อาตมาก็เคยได้ยินชื่อเสียงโด่งดังของหลวงจีนหงเ
