หยียนมาก่อน เขาเป็นพระอาจารย์ อาตมาเชื่อว่าหลวงจีนหงเหยียนจะให้คำตอบที่พอใจกับทุกคน”
“อาจารย์อายุเยอะแล้ว ไม่สะดวกจะขึ้นเขา พวกโยมจะเชื่อก็เชื่อ ไม่เชื่อก็ช่างเถอะ! อาตมาแค่อยากทำความดี สั่งสมบุญกุศล ในเมื่อพวกโยมไม่เชื่อก็ช่าง!” พูดจบอู้หมิงผลักกลุ่มคนออก รีบเดินลงเขาไป
“ชิ!” ทุกคนไม่ใช่คนโง่ อู้หมิงจากไปอย่างเหงาหงอยแบบนี้ เห็นได้ชัดว่ากลัวจะถูกจับได้ว่าโกหก ตอนนี้เองมีคนมากมายส่งนิ้วกลางให้!
อู้หมิงรู้สึกไม่ปลอดภัย จึงรีบเดินเร็วกว่าเดิม ทว่าไม่ระวังเหยียบบนน้ำแข็งลื่นล้มกับพื้น ทุกคนหัวเราะเสียงดัง เขายิ่งอยู่ในสภาพย่ำแย่ไปใหญ่…
ในกลุ่มคน เฉินจินเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจ ไม่ได้พูดอะไร เขารู้ว่าอู้หมิงจบสิ้นแล้ว อย่างน้อยหมู่บ้านเอกดรรชนีก็ไม่มีที่ให้เขาพูดแล้ว ส่วนเฉินจินเองก็เข้าใจแล้วว่าอู้หมิงไม่ใช่คนดีอะไร ทว่าไม่มีอู้หมิง เขาจะหารายได้พิเศษยังไง? ตัดช่องทางรวยเรียบร้อย ฉะนั้นเฉินจินจึงยังไม่ชอบฟางเจิ้ง! พอนึกถึงว่าก่อนหน้านี้มาขอโจ๊กล่าปาแล้วถูกปฏิเสธ เขากับอู้หมิงขายหน้าเหมือนกันเลย!
ในใจเฉินจินมีความแค้น แต่ก็รู้ว่าตอนนี้ไม่เหมาะจะเผยออกมา ส่วนจะให้ลงเขาตอนนี้? บอกคนอื่นไปแล้วไม่ใช่หรือว่าเขากับอู้หมิงมาด้วยกัน? เขาไม่อยากขายหน้าอีก ดังนั้นเลยตามกลุ่มคนไปอย่างสงบ คิดว่าจะตามเข้าไปจุดธูป จากนั้นกลับบ้านพร้อมกัน พอนึกถึงซูหงภรรยาที่บ้านและยังมีลูกที่รีบกลับมาช่วงปลายปีกับหลานช
