ลกใจ หรือว่าจะมียอดฝีมือซ่อนอยู่ในหมู่บ้านจริงๆ?
ขณะที่พวกเขากำลังสงสัย รถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอด จากนั้นผู้สูงอายุคนหนึ่งเดินลงมา ซ่งเอ้อโก่วมองแวบแรกก็แบะปากแล้วเดินหนีไป
นั่นคือซุนก้วนอิงหัวหน้าสมาคมศิลปะพู่กันจีนอำเภอเมืองซงอู่ ข้างหลังเป็นเด็กสาวคนหนึ่ง หน้าตาสะสวย และก็เป็นคนคุ้นเคย นั่นคือโอวหยางเฟิงหวาลูกสาวโอวหยางหวาไจ
พอเห็นซุนก้วนอิง พวกวัยรุ่นพลันวิ่งเข้ามาเล่าเรื่องที่ซ่งเอ้อโก่วบอกให้ฟัง นักศึกษาที่มีสิววัยรุ่นเต็มหน้าคนหนึ่งยิ้ม “ซุนเหล่า ในหมู่บ้านมีไต้ซือจริงๆ หรอครับ? ที่กันดารแบบนี้มีไต้ซืออยู่จริงๆ เหรอครับ?”
ซุนก้วนอิงได้ยินดังนั้นก็ถลึงตาโต ต่อว่า “จากนี้ไปอย่าพูดแบบนี้อีก! ไต้ซือชอบอยู่ที่ไหน เธอต้องสนใจด้วยเรอะ?”
“เอ่อ ซุนเหล่า แล้วตกลงที่นี่มีไต้ซือจริงๆ ใช่ไหมครับ?” นักศึกษาที่มีสิววัยรุ่นถามด้วยความตกใจ
“มี เป็นไต้ซือที่สุดยอดท่านหนึ่งเลย! เอาล่ะ ในเมื่อชาวบ้านจัดการกันแล้ว เก็บของซะ ถ้าพวกเธอมีธุระจะกลับก่อนก็ได้ ถ้ายังอยากไปหมู่บ้านอื่นก็ไป” ซุนก้วนอิงกล่าว
ทุกคนได้ยินก็ร้องเฮด้วยความดีใจ แม้อาสาสมัครจะดี แต่หน้าหนาวแบบนี้ใครจะยอมทนหนาวกัน จึงรีบเก็บของ…
ทว่าก็มีคนที่หลักแหลมอยู่เหมือนกัน เดินเข้ามาใกล้ “ซุนเหล่า แล้วท่านล่ะ?”
“พวกเราต้องไปดูไต้ซือเขียนอักษรอยู่แล้ว พวกนายไม่รู้หรอกว่าอักษรของไต้ซือท่านนั้นน่ะ…อืม จะพูดยังไงดี? ถ้าจะต้องบรรยายล่ะก็ต้องใช้
