ถ้าอย่างนั้นเขียนคำกลอนล่ะ?
แต่ฟางเจิ้งค้นหาดูแล้วก็ยาก! ในอินเทอร์เน็ตที่พูดถึงหมาป่าจะเป็นการด่าหมาป่าทั้งหมด ไม่มีคำดีๆ แล้วจะทำยังไง?
ฟางเจิ้งชำเลืองตามองหมาป่าเดียวดายที่ทำหน้าแบ๊วพลางหัวเราะ “นายเข้าใจอักษรไหม?”
หมาป่าเดียวดายส่ายหน้า
ฟางเจิ้งดีดนิ้ว ง่ายล่ะทีนี้! จึงตวัดพู่กัน…
คำกลอนบน โคมไฟประดับแดนพุทธ
คำกลอนล่าง สุนัขหยกเฝ้าห้องโถงกลาง
คำกลอนขวาง มีสุนัขไม่มีขโมย
พอแปะทั้งหมด กระดาษแดงก็หมดเหมือนกัน
แทบเป็นขณะเดียวกัน พู่กันกับหมึกในมือพลันกลายเป็นแสงทองหายไป
ฟางเจิ้งมองบนพลางคิดในใจ “นายรีบไปรึเปล่า? ขี้งก…”
ด่าไปสองประโยค ในใจกลับสุขสบายมาก ทว่าปีใหม่จะมีแค่กลอนคู่ยังไม่พอ ต้องมีโคมไฟสีด้วย! แต่เขาจะเอาโคมไฟมาจากไหน?
ฟางเจิ้งปิ๊งความคิด นึกถึงโคมไฟน้ำแข็งของหลวงจีนหนึ่งนิ้วในตอนนั้น! เลยวิ่งไปหลังลาน เอาถังเหล็กใหญ่ไปตักน้ำจนเต็มสองถัง!
มีแก้วน้ำก็ตักน้ำ แล้ววางไว้ในลาน
ผ่านไปหลายชั่วโมง น้ำในถังน้ำกลายเป็นน้ำแข็ง ฟางเจิ้งเคาะดูแข็งมากแล้ว ใช้ได้!
เขาแบกถังใหญ่เข้าไปในครัวอีกครั้ง วางไว้ข้างไฟ หมุนถังใหญ่ไปรอบๆ เป็นการอุ่น ไม่นานน้ำแข็งละลายออกจากถัง ขยับได้ง่ายขึ้น
ฟางเจิ้งหิ้วถังออกไปข้างนอกอีกครั้ง เจาะน้ำแข็งในถังเป็นรู ก่อนจะเทน้ำที่ไม่แข็งในนั้นออกมา จากนั้นเอาถังใหญ่คว่ำลงกับพื้นแล้วยกขึ้นเบาๆ!
ถังใหญ่ลอยขึ้น โคมไฟน้ำแข็งรูปถังน้ำปรากฎขึ้น! น้ำบริสุทธิ์สะอาดมาก
