ินที่หน้าแดง ก้มหน้าไม่ออกเสียง จากนั้นยิ้มเจื่อนๆ “โยมทั้งสองท่าน โจ๊กล่าปาของอาตมาหมดไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”
“ไม่เหลือสักนิดเลยเหรอ?” ซูหงไม่ยอม
ฟางเจิ้งหัวเราะแห้งๆ ในใจ มี? เขาก็อยากให้มีเหมือนกัน แต่ปัญหาคือระบบไม่เหลือข้าวไว้ให้เขาสักเม็ด! ดังนั้นฟางเจิ้งเลยตอบไปว่า “ไม่มีจริงๆ ถ้าโยมทั้งสองอยากกินก็ต้องรอปีหน้าเท่านั้น ทำไมเมื่อวานโยมสองคนไม่มาล่ะ?”
ซูหงจะพูดบางอย่าง เฉินจินหายใจออกพร้อมยืนขึ้น ดึงซูหงไว้ “กลับ กลับ! เขาไม่ให้ คุณจะหน้าด้านขอทำไม? น่าขายหน้า! กลับ!”
…………
