ดทาง
หม่าหยวนตอบ “วัดเมฆาขาวเหรอ ไกลไป ฉันไม่เคยไปจริงๆ หรอก ได้ยินนายว่าแบบนี้ถ้ามีโอกาสต้องไปจริงๆ แล้ว แต่พูดถึงโจ๊กล่าปา ของวัดผาแดงก็ไม่เลวนะ แถมมีน้อย แต่ก็เข้าใจ ทุกปีคนที่ไปกินโจ๊กล่าปาที่วัดผาแดงมีพันกว่าคน วัดเขาก็ไม่ได้เก็บเงินอะไรด้วย ถ้าจะกินเอาอิ่มจริงๆ คงดูแลไม่ไหว”
ถานหมิงหัวเราะ “นี่ก็เป็นความน่าเศร้าของวัดเล็กแหละนะ วัดเมฆาขาวเป็นวัดใหญ่! พิธีสรงน้ำพระมีคนไปแค่พันกว่าคนที่ไหน? เป็นหลักหมื่นนู่น! นั่นน่ะถึงเรียกว่าพิธีจริงๆ!”
หม่าหยวนได้ยินแบบนั้นในใจก็เฝ้าใฝ่หา…
เหลียงอวี่ข้างกายส่ายหน้าเบาๆ ขี้เกียจจะสนใจถานหมิง จึงเดินไปคุยกับอาคนอื่น
ตอนนี้เองฟางเจิ้งกำลังเหม่อมองถาดขนาดเท่ากระถางตรงหน้า! ตรงกลางถาดวางพระพุทธรูป และก็ไม่รู้ว่าพระพุทธรูปสร้างขึ้นจากอะไร ส่องแสงทองสว่างไสว ภายใต้แสงตะวันดูเด่นตาเป็นพิเศษ รอบพระพุทธรูปเป็นดอกบัวแกะสลักที่สมจริงราวกับมีชีวิต ข้างถาดวางแก้วน้ำสวยงามไว้หนึ่งใบ ด้านข้างไปอีกวางอ่างเล็ก ภายในอ่างส่งกลิ่นหอมดอกไม้จางๆ กลิ่นซึมซาบเข้าไปในจิตใจ คนที่ดอมดมจะสุขสบายยิ่ง
“ระบบ นี่ก็ให้ฟรีเหรอ?” ฟางเจิ้งมองของตรงหน้าพลางถาม
“พิธีสรงน้ำพระก็ต้องมีพระพุทธรูปให้สรงน้ำสิ ใช้น้ำอบสรงน้ำพระพุทธองค์ หนึ่งเพื่อบูชาพุทธศาสนา สองเพื่อชะล้างตัวเอง”
ฟางเจิ้งพยักหน้าแสดงความเข้าใจ แต่ก็เข้าใจไปอย่างนั้น เขาไม่เคยจัดพิธีสรงน้ำพระมาก่อน และก็ไม่เคยเห็น ตอนน
