น้า
กินอาหารเช้าเสร็จ ทุกคนก็พากันออกเดินทาง ขึ้นเขา ไหว้พระ กินโจ๊กล่าปา ร่วมพิธีสรงน้ำพระ
พวกหวังโอ้วกุ้ย ถานจวี่กั๋วและหยางผิงตื่นนอนนานแล้ว รวมทุกคนขึ้นเขาพร้อมกัน เส้นทางภูเขาเอกดรรชนีเดินยาก เนินลาดชันเยอะ อีกอย่างข้างๆ เป็นหน้าผาตัดลงไป ถ้าไมมีวินัยเป็นกลุ่มจะเกิดอันตรายง่ายมาก โดยเฉพาะพวกคนชราและเด็ก จะต้องดูแลเป็นพิเศษ
กลุ่มคนคึกคัก พูดคุยพลางขึ้นเขาไปพลาง ทำให้ภูเขาเอกดรรชนีที่เงียบเหงาครึกครื้นขึ้นมา
แต่ว่ามักจะมีบางคนเป็นข้อยกเว้น…
“คุณจะไม่ไปจริงๆ เหรอ?” ในครอบครัวหนึ่ง ผู้หญิงวัยกลางคนเตรียมตัวทุกอย่างพร้อมแล้ว จึงเรียกผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียงเตา
“ไม่ไป มีอะไรให้น่าไปล่ะ ทุกคนเหมือนกับผีหิวโหยกันทั้งนั้น ทำไม? ไม่เคยกินข้าวรึไง? อีกอย่างฟางเจิ้งนั่นจะมีฝีมือจัดพิธีสรงน้ำพระได้เหรอ? เขาคิดจริงๆ หรือว่าเป็นเจ้าอาวาสไม่กี่วันแล้วจะเป็นเจ้าอาวาสจริงๆ? ไม่ไป!” ผู้ชายพูดด้วยความโมโห
“นี่ ทำไมคุณพูดอย่างนี้ล่ะ? ฟางเจิ้งไม่เคยทำอะไรให้คุณไม่พอใจเลยนี่? เอาเถอะ! ถ้าคุณไม่ไป ฉันไปเอง!” ผู้หญิงพูดจบก็จะออกไปข้างนอก
ผู้ชายไม่พอใจ ลุกขึ้นมา “คุณจะไปไหน? ผมบอกเลยนะว่าไม่ให้ไป บ้านเราห้ามมีใครไปทั้งนั้น!”
“เฉินจิน!” ผู้หญิงโกรธแล้ว มองผู้ชายด้วยความโมโห “คุณยังเป็นผู้ชายอยู่ไหม? ทำไม ปีนี้คุณไม่รวมคนไปพิธีสรงน้ำพระที่วัดผาแดงแล้วบ้านเราจะไปวัดเอกดรรชนีไม่ได้? ทุกคนไปวัดเอกดรรชนี นั่น
