เดียวดายหันหน้าวิ่งไปอีกทาง ถ้าไม่เห็นใจก็ไม่เป็นทุกข์
ทว่า…
“แจ๊บๆ…”
ฟางเจิ้งกินไปพลางขยับปากดังแจ๊บๆ ไปพลาง ทั้งยังตะโกนตลอดเวลา “หอมจริงๆ หอม!”
กระรอกก็ทำเกินไปเหมือนกัน หยิบก้อนข้าวขึ้นมานั่งบนหัวหมาป่าเดียวดาย ไม่ยอมกิน แต่เป่าไปทางหมาป่าเดียวดาย กลิ่นหอมข้าวผลึกโชยไปยังจมูกมัน ทำเอาหมาป่าเดียวดายสะบัดหน้า! กระรอกจึงเปลี่ยนทิศทางการเป่า…
เห็นเจ้าสองคนนี้ทะเลาะกันฟางเจิ้งจึงหัวเราะ
ฟางเจิ้งกินเสร็จก็ถือว่าลงโทษหมาป่าเดียวดายจอมตะกละได้แล้ว เลยเคาะโต๊ะ “นายไม่กินจริงๆ เหรอ?”
หมาป่าเดียวดายเงยหน้าขึ้นเห็นว่าในชามใหญ่กระถางดอกไม้ของมันมีข้าวเพิ่มมา! มันที่เมื่อครู่ยังหงอยเหงาเศร้าซึมพลันวิ่งมากินข้าวอย่างมีความสุข ส่วนความไม่พอใจที่ถูกแกล้งเมื่อครู่ลืมไปนานแล้ว
ตกดึง เที่ยงคืน ในที่สุดฟางเจิ้งก็ได้รับแจ้งเตือนจากระบบ
…………………
