เฉินจิ้งไว้นอกประตูใหญ่ ไม่รอให้เฉินจิ้งกล่าวก็ปิดประตูดังปัง!
เฉินจิ้งมองประตูที่ปิดลงพลางกุมท้องโย้ ร้องโอดครวญไม่หยุด เขากังวลแล้ว หลวงจีนนี่รู้ได้ยังไงว่าเขายังไม่สำนึกผิดจริงๆ?
ฟางเจิ้งยิ้มเยาะอยู่หลังประตู “ตอนแรกคิดว่าเจ้านี่รู้แล้วว่าผิดตรงไหน แต่ระบบกลับไม่แจ้งเลยสักนิด คิดจะหลอกฉันเหรอ? เอาเถอะ คลอดลูกเล่นไปแล้วกัน!”
พูดจบก็สะบัดแขนเสื้อ เดินไปสวดมนต์ที่อุโบสถ
เวลาผ่านไปทีละนาที เฉินจิ้งอยู่ข้างนอกหนาวจนกระโดดไปมา เจ็บท้องจวนจะตายอยู่แล้ว ในความคิดนึกหาวิธีหลอกหลวงจีนนี่ไม่หยุด หลอกเสร็จแล้วค่อยว่ากันอีกที
แต่คิดไปคิดมาก็หาวิธีไม่ได้…
เห็นวัตถุในท้องไหลลงไปข้างล่างเขาก็เกิดกลัวขึ้นมาจริงๆ!
แต่จะให้เขาละทิ้งทุกอย่างไปแบบนี้เหรอ? แล้วคนที่เขาสูญเสียไปก่อนหน้าล่ะ? เขาล่ะกลัวจริงๆ
แต่พอนึกถึงอภินิหารที่เสกให้เขาตั้งครรภ์จากระยะไกลได้เขาพลันพบว่าการที่ตนเป็นอริกับอีกฝ่ายช่างน่าหัวเราะ! ตอนแรกเขาคิดว่าจะได้ทำงานอย่างมั่นคง อนาคตสวยงามดั่งผ้าไหม ถ้าจีบจิ่งเหยียนสำเร็จจะก้าวหน้ายิ่งกว่าเดิม แต่เพราะหลวงจีนนี่ทำลายทุกอย่าง ตอนนี้ถ้าคลอดแผ่นกระเบื้องออกมา เดาว่าชีวิตเขาคงพังพินาศ
ทว่าจะให้เขาสำนึกผิด เขากลับไม่คิดว่าตนผิดตรงไหน เขาคิดจะทำร้ายหลวงจีนนี่จริงๆ แต่ปัญหาคือยังทำไม่สำเร็จไม่ใช่เหรอ?
เป็นแบบนี้ไป สำนึกเสียใจพลางไม่ยอมไปพลาง อารมณ์ซับซ้อนวนเวียนในใจ นั่งอยู่คืนหนึ่ง หนาวจน
