หมาป่าเดียวดายขาอ่อน มันสาบานว่าแค่อยากหาที่นอนเท่านั้น แล้วก็มันเป็นหมาป่าไม่ใช่คนด้วย จะให้ไหว้พระทำไม?
แต่ฟางเจิ้งพูดแล้ว มันก็หลักแหลมใช่ย่อย เข้าใจความหมายของฟางเจิ้ง จึงเดินหน้าเข้าไปในอุโบสถ
หลิวเทากับอู๋ไห่มองหน้ากัน ก่อนรีบตามเข้าไป
ฟางเจิ้งยิ้มเล็กน้อย เดินตามไปอย่างเอ้อระเหย
หมาป่าเดียวดายเดินเข้าอุโบสถ มันกำลังตรึกตรองดู เป็นหมาป่าควรจะไหว้พระยังไง! คิดไปคิดมาก็ไม่มีบรรพบุรุษหมาป่าตัวไหนถ่ายทอดวิชานี้ให้มันเลย ด้วยความจนปัญญาจึงถีบเท้าหน้ายืนขึ้นเหมือนคน!
หลิวเทา อู๋ไห่ รวมถึงช่างกล้องตะลึงงัน! พูดในใจพร้อมกันว่า ‘หมาป่าคงไม่ได้จะไหว้พระจริงๆ หรอกนะ?’
แทบเป็นในเวลาเดียวกัน หมาป่าเดียวดายพยายามปรับกล้ามเนื้ออย่างสุดความสามารถ ก่อนคุกเข่าลง! เพียงแต่ว่ายังยืนไม่เสถียรจึงหน้าทิ่มลงไปนอนหมอบกับพื้นดังปึก คางกระแทกพื้น น้ำตาแทบไหล…
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นก็แสยะยิ้ม พึมพำกับตัวเองว่า “เจ้านี่ลงทุนขนาดนี้เลยเหรอ? เดี๋ยวเพิ่มข้าวเย็นให้!”
หลิวเทากลืนน้ำลายลงคอ “ไม่ต้องศรัทธาขนาดนั้นก็ได้มั้ง ช้าหน่อยไม่ได้เหรอ?”
หมาป่าเดียวดายชำเลืองตามองหลิวเทาแวบหนึ่ง คิดในใจว่า ‘ฉันก็อยากทำเหมือนกันแหละ…’
หมาป่าเดียวดายทรมานทำอยู่สามรอบ หลิวเทากับอู๋ไห่ตะลึงค้างไปแล้ว สุดท้ายหมาป่าเดียวดายลุกขึ้นมองธูป ธูปธรรมดาบางเกินไป มันเล่นไม่ได้ ธูปชั้นดีแพงเกินไป จากความเข้าใจที่มันมีต่อฟางเจิ้ง ถ้ามันกล้
