ฮ้อ…รอผมกลับไปก่อน!”
“ได้ ยังมีหน้ามาขู่ฉันอีก กลับมาได้เห็นดีกันว่าใครจะตีใครกันแน่…”
หลิวเทาเห็นอย่างนั้นก็รีบออกไปด้วยความเร็วแสง ขืนอยู่ต่อได้ถูกฆ่าปิดปากแน่ๆ
อีกด้านอู๋ไห่มีชะตาดีกว่าหลิวเทาเล็กน้อย หลังให้ดูภาพบันทึกแล้ว ผอ.ก็เงียบไป ให้เขารอฟังข่าว
ในโซเชี่ยวมีคนกลุ่มใหญ่ยื่นคอรอข่าว แต่วันที่สองไม่มีการเคลื่อนไหว วันที่สามก็เหมือนกัน…
รอจนวันที่สี่ ฟางเจิ้งต้อนรับแขกกลุ่มใหม่อีก
เฉินซานเฉียงพากำลังคนมาที่วัดเอกดรรชนี มีผู้เชี่ยวชาญ มีหัวหน้า ตอนที่มาถึงทุกคนต่างมีความสงสัย พุ่งเข้าไปในวัดจะสอบถามต่างๆ นานา
แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะถาม หมาป่าเดียวดายพุ่งเข้าไปในอุโบสถวัด แล้วพลันคุกเข่าไหว้พระ!
ทุกคนชะงักงัน!
จากนั้นหมาป่าเดียวดายก็สะบัดหางจากไป!
ทุกคนมองหน้ากัน คำถามกองใหญ่ตรงริมฝีปากกลายเป็นเครื่องหมายคำถาม! พวกเขาไม่รู้ว่าจะถามอะไรดีแล้ว
วันที่ห้า ในที่สุดหน่วยราชการก็ประกาศข่าวออกมา ‘จากการยืนยัน บนภูเขาเอกดรรชนีมีหมาป่าตัวหนึ่งจริง แต่มันเป็นสัตว์ป่า นักบวชในวัดไม่ได้เลี้ยงไว้ ขออย่าได้ปล่อยข่าวลือ’
……………………….…………….
