บซ้อนเล็กน้อย…
ตรงตีนเขา หลิวเทากับอู๋ไห่ช่างน่าเวทนา
“หมาป่าไหว้พระได้ด้วยเหรอ? ทำไมนายไม่บอกเลยล่ะว่าหมูปีนต้นไม้ได้?” หัวหน้าของทั้งสองคนแทบจะใช้คำพูดเดียวกันต่อว่า
หลิวเทาตอบ “ผอ.ครับ จริงๆ นะ ผมเห็นกับตาเลย”
“นายออกไปลงโทษตัวเองก่อนที่ฉันโกรธจะดีกว่านะ” ผอ.โทรศัพท์ไปพลางต่อว่าด้วยความโกรธไปพลาง สัตว์ป่ามีสติปัญญาเหมือนคนเนี่ยนะ เจ้านี่มาบอกเขาว่าหมาป่าไหว้พระ? ทุบเขาให้ตายก็ไม่เชื่อ!
“อะไรนะ คุณไหวไหมเนี่ย? ให้ฉันลงโทษตัวเองหรอ? ได้ คุณเลิกงานแล้วเอากระดานซักผ้าสามแผ่นนั้นกลับมาด้วย! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าคุณแอบทิ้งกระดานซักผ้าในบ้านเราไป!” ปลายสายเป็นเสียงผู้หญิงดังแว่วมา
ผอ.เฉินหน้าแดง รีบสื่อว่าให้หลิงเทาออกไป ขณะเดียวกันก็รีบอธิบายให้ภรรยาฟัง
หลิวเทาจะออกไปแบบนี้หรือ ถ้าแบบนั้นก็จะไม่ได้อธิบายให้ชัดเจน แถมยังต้องถูกลงโทษฟรีๆ อีก เขาจึงนำกล้องบันทึกออกมาฉายต่อหน้าผอ.เฉิน
ภาพที่หมาป่าเดียวดายคุกเข่าไหว้พระทำเอามือถือในมือผอ.เฉินแทบจะหล่นพื้น กลืนน้ำลายลงคอ ไม่สนเสียงปลายสายแล้ว แต่ปาดเหงื่อตรงหน้าผาก “คุณไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ผมขอคิดเงียบๆ”
“จิ้งจิ้ง (เงียบ) คือใคร? แถมจะไม่ให้ฉันพูดอีก? ได้ เฉินซานเฉียง คุณได้ขึ้นสวรรค์แน่!”
“ไม่ใช่ ผมไม่ได้คิดถึงจิ้งจิ้งที่คุณพูด! ผมจะบอกว่าขออยู่สงบๆ!”
“อันจิ้ง (สงบ)? ลูกสาวของตาอันเหรอ? ดี พวกคุณไปคุยกันตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ผม…ผมจะบอกว่า เ
