นั่งเฉยไม่ได้ จะต้องห้ามไว้ นี่จะเอาชีวิตกันแล้ว!
แต่ในใจฟางเจิ้งไม่คิดว่าถึงชีวิต ถึงยังไงเนตรสวรรค์ก็มองไม่เห็นอนาคตของเฉินจิ้ง อธิบายได้ว่าเฉินจิ้งไม่ตาย แต่ถ้าขว้างหินไปก็เจ็บน่าดู…เว้นแต่จะมีคนขวางไว้ เกิดการเปลี่ยนแปลงเยอะเกินไป ฟางเจิ้งตรึกตรองไม่ทันจึงตบประตูใหญ่พุ่งออกมาตะโกนเสียงดัง เขาไม่หวังว่าเสียงตะโกนจะได้ผล ถึงยังไงเขาก็ใช้เสียงสิงโตคำรามแห่งพุทธอะไรพวกนี้ไม่ได้ ซ้ำยังใช้วิชาตัวเบาไม่ได้อีก เลยไม่อาจลงมือหยุดพั่งจื่อในพริบตาได้ เสียงตะโกนครั้งนี้แค่ทำอย่างสุดความสามารถเท่านั้น
ฟางเจิ้งไม่คิดเลยว่าหลังจากพั่งจื่อกับโหวจื่อขึ้นเขามาครั้งก่อนจะเชื่อฟังเขา ตอนลงเขาไปยังเลื่อมใสเขามาก อีกทั้งหลังจากโหวจื่อเจออุบัติเหตุจริงๆ แล้วรอดตายมาได้นั้น พั่งจื่อเคารพฟางเจิ้งดั่งเทพเจ้า เสียงตะโกนของเขามีผลพอๆ กับเสียงตะโกนของแม่พั่งจื่อ ได้ผล!
ตอนที่พั่งจื่อหยุดมือขณะเกรี้ยวโกรธได้อธิบายทุกอย่างแล้ว
เห็นพั่งจื่อหยุดมือ ฟางเจิ้งก็ถอนหายใจโล่งอก “โยม อภัยได้ก็อภัยเถอะ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย?”
พั่งจื่อยืดคอตรง “ไต้ซือ ไอ้นี่มันด่าผมได้ ผมต่อยมัน โดนมันด่าสองทีไม่เข้าเนื้อหรอก แต่มาด่าแม่ผมไม่ได้!”
โหวจื่อเห็นฟางเจิ้งออกมาก็รีบเตะก้นพั่งจื่อ “ไต้ซือให้นายหยุดก็หยุดสิวะ”
ฟางเจิ้งคือผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตโหวจื่อ จึงเคารพดั่งเทพเจ้ายิ่งกว่า
พั่งจื่อเห็นโหวจื่อพูดจึงลุกขึ้นอย่างไม่พอใจมาก
เฉิ
