นอกออกอย่างเด็ดเดี่ยว แล้วส่งไปให้ “จิ่งเหยียน เธอพันเอวไว้สิ น่าจะมีประโยชน์อยู่บ้าง”
เดิมทีจิ่งเหยียนอยากปฏิเสธ แต่สวมกางเกงรองพื้นเดินไปเดินมาแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับแก้ผ้า มันน่าอายจริงๆ จึงพยักหน้าตกลง เอาชุดนอกมาพันรอบเอว บังส่วนครึ่งล่างไว้
ไม่มีวิวอะไรมองแล้ว ช่างกล้องที่มองวิวจึงละสายตากลับไป
ช่างภาพหนึ่งในนั้นถามไชฟาง “อาจารย์ไช จะทำยังไงดีครับ? ปิดประตูแล้วพวกเราเข้าไปไม่ได้ อีกเดี๋ยวพวกโอวหยางหวาไจจะมาแล้ว หรือว่าจะถูกปฏิเสธเหมือนกัน? อย่างนั้นวันนี้เราก็มาเสียเที่ยวล่ะสิ? ก่อนหน้านี้เสียหน้าหนังสือพิมพ์ประกาศการประลองวันนี้ไปซะเยอะ แต่ดันไม่เป็นไปตามนัดซะได้ แล้วสำนักพิมพ์พวกเราจะมีหน้าไปไว้ที่ไหน”
ไชฟางกับจิ่งเหยียนมีสีหน้าจนปัญญา
เฉินจิ้งวนไปรอบๆ สุดท้ายก็มองกำแพงที่ถือว่าไม่สูง เอ่ยด้วยความปราดเปรียว่า “เข้าประตูไม่ได้พวกเราก็ปีนกำแพงสิ! กำแพงไม่สูง กระโดดถึงสันกำแพงได้ ข้ามไปง่ายนิดเดียว แค่เข้าไปได้ก็เปิดประตูใหญ่จากข้างในได้”
“มีเหตุผล นายปีนสิ” ในที่สุดจิ่งเหยียนก็พูด แต่ทำเอาเฉินจิ้งลำบากใจ เขาออกความคิดเห็นได้ แต่ให้ปีนกำแพง? เขาไม่กล้า!
ถ้าหลวงจีนสุดยอดที่โยนหมาป่าตัวใหญ่ขนาดนั้นได้พบเข้า เขาจะต้องถูกหักขา ซ้ำยังถูกโยนออกมารึเปล่า?
ทว่าจิ่งเหยียนพูดแล้วเขาก็ไม่อยากปฏิเสธ หญิงงามอยู่ตรงหน้าต้องใจกล้าไว้ ภายใต้การกระตุ้นด้วยความเป็นผู้ชาย เฉินจิ้งจึงกัดฟัน “ได้ พวก
